Στον Μεσαίωνα, οι περισσότεροι ιππότες πέθαιναν από μολύνσεις και όχι από τα ίδια τα τραύματα της μάχης.

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα, η ιατρική βασιζόταν στη θεωρία των χυμών του Ιπποκράτη και του Γαληνού. Οι γιατροί πίστευαν ότι οι ασθένειες προκαλούνταν από ανισορροπία στα σωματικά υγρά και όχι από παθογόνους μικροοργανισμούς. Η έννοια της αποστείρωσης ήταν ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα οι χειρουργοί της εποχής να χρησιμοποιούν ακάθαρτα εργαλεία απευθείας πάνω σε ανοιχτές πληγές.Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι η χρήση βρώμικων ρούχων κάτω από την πανοπλία ευνοούσε την είσοδο βακτηρίων όπως ο Staphylococcus aureus και ο Streptococcus pyogenes στο σώμα. Μελέτες σε οστά από τη μάχη του Wisby το 1361 δείχνουν ότι πολλοί στρατιώτες επιβίωσαν από το αρχικό χτύπημα, αλλά κατέληξαν μέρες αργότερα από οστεομυελίτιδα ή σηψαιμία. Η γάγγραινα ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός στο πεδίο της μάχης, καθώς δεν υπήρχαν αντιβιοτικά για την καταπολέμησή της.Η πρώτη σημαντική αλλαγή ήρθε αιώνες αργότερα, το 1867, όταν ο Joseph Lister δημοσίευσε τις έρευνές του για την αντισηψία στο περιοδικό The Lancet. Μέχρι τότε, οι τραυματισμένοι ιππότες βασίζονταν σε πρακτικές όπως η καυτηρίαση με καυτό σίδερο ή το κλείσιμο των πληγών με βραστό λάδι. Αυτές οι μέθοδοι, αν και επώδυνες, ήταν οι μόνες που μπορούσαν περιστασιακά να σταματήσουν την εξάπλωση των βακτηρίων καταστρέφοντας τους μολυσμένους ιστούς.