Οι κίτρινες και οι κόκκινες κάρτες στο ποδόσφαιρο καθιερώθηκαν το 1970 με έμπνευση από τα φανάρια της τροχαίας.

Η ανάγκη για ένα οπτικό σύστημα επικοινωνίας έγινε επιτακτική μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966 στην Αγγλία. Κατά τη διάρκεια του προημιτελικού μεταξύ Αγγλίας και Αργεντινής, ο διαιτητής Ρούντολφ Κράιτλαϊν απέβαλε τον Αντόνιο Ρατίν, αλλά ο παίκτης αρνήθηκε να αποχωρήσει ισχυριζόμενος ότι δεν κατάλαβε την εντολή. Ταυτόχρονα, οι Άγγλοι παίκτες Μπόμπι και Τζακ Τσάρλτον έμαθαν ότι είχαν δεχθεί παρατήρηση μόνο από τις εφημερίδες την επόμενη ημέρα.Ο Κεν Άστον, ο οποίος ήταν υπεύθυνος των διαιτητών της FIFA, οδηγούσε στην οδό Kensington High Street όταν σταμάτησε σε ένα φανάρι. Παρατηρώντας την εναλλαγή από κίτρινο σε κόκκινο, συνειδητοποίησε ότι αυτά τα χρώματα είναι διεθνώς αναγνωρίσιμα σύμβολα για την προειδοποίηση και τη διακοπή. Πρότεινε τη χρήση πλαστικών καρτών που θα χωρούσαν στην τσέπη του διαιτητή, εξαλείφοντας τα γλωσσικά εμπόδια στο γήπεδο.Το σύστημα εφαρμόστηκε επίσημα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό. Η πρώτη κίτρινη κάρτα στην ιστορία δόθηκε στον Σοβιετικό παίκτη Κάχι Ασατιάνι στον εναρκτήριο αγώνα εναντίον του Μεξικού στις 31 Μαΐου 1970. Αν και οι κάρτες χρησιμοποιήθηκαν σε όλο το τουρνουά, κανένας παίκτης δεν αποβλήθηκε με κόκκινη κάρτα σε εκείνη τη διοργάνωση. Η καινοτομία αυτή θεωρείται μία από τις σημαντικότερες στην ιστορία του αθλήματος για τη διαφάνεια των κανόνων.