Το μακιγιάζ της εποχής του Μπαρόκ ήταν κυριολεκτικά θανατηφόρο λόγω των τοξικών συστατικών του.

Η χρήση του λευκού μολύβδου, γνωστού και ως «ψιμύθιο», χρονολογείται από την αρχαιότητα, αλλά η δημοτικότητά του κορυφώθηκε στην Ευρώπη του 17ου και 18ου αιώνα. Το μείγμα παρασκευαζόταν από ανθρακικό μόλυβδο και ξύδι, προσφέροντας μια αδιαφανή, λευκή κάλυψη που θεωρούνταν σύμβολο αριστοκρατικής καταγωγής. Ωστόσο, η καθημερινή εφαρμογή οδηγούσε σε χρόνια δηλητηρίαση από μόλυβδο, μια κατάσταση που σήμερα ονομάζουμε σατουρνισμό.Οι συνέπειες ήταν τραγικές για την υγεία των ευγενών της εποχής. Ο μόλυβδος προκαλούσε τη διάβρωση του σμάλτου των δοντιών, έντονη κακοσμία του στόματος και βαθιές δερματικές πληγές. Μια από τις πιο διάσημες περιπτώσεις ήταν η Μαρία Γκάνινγκ, Κόμισσα του Κόβεντρι, η οποία πέθανε το 1760 σε ηλικία μόλις 27 ετών. Ο θάνατός της αποδόθηκε επίσημα στη δηλητηρίαση από τα καλλυντικά της, καθιστώντας την ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα θύματα της τοξικής ομορφιάς.Εκτός από τον μόλυβδο, το κόκκινο χρώμα στα μάγουλα επιτυγχανόταν με τη χρήση κιννάβαρις, η οποία περιέχει θειούχο υδράργυρο. Η απορρόφηση υδραργύρου προκαλούσε τρέμουλο, απώλεια μνήμης και σοβαρή κατάθλιψη. Παρά τις προειδοποιήσεις γιατρών της εποχής, όπως ο Thomas Pole το 1770, η κοινωνική πίεση για συμμόρφωση στα πρότυπα ομορφιάς παρέμενε ισχυρότερη από τον φόβο του θανάτου. Η χρήση αυτών των ουσιών άρχισε να υποχωρεί μόνο προς τα τέλη του 19ου αιώνα με την πρόοδο της χημείας και της ιατρικής.