Στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι πίστευαν ότι τα διαμάντια ήταν δάκρυα των θεών ή θραύσματα από πεσμένα αστέρια.

Η λέξη «διαμάντι» έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική λέξη «αδάμας», η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον Ησίοδο γύρω στο 700 π.Χ. για να περιγράψει το σκληρότερο γνωστό υλικό. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι, όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στο έργο του «Naturalis Historia» το 77 μ.Χ., περιέγραφαν τα διαμάντια ως θραύσματα αστεριών που έπεσαν στη γη. Αυτή η σύνδεση με το θείο ενίσχυε την πεποίθηση ότι οι λίθοι κατείχαν υπερφυσικές ιδιότητες.Στην πραγματικότητα, τα διαμάντια σχηματίζονται σε βάθος 150 έως 200 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια της Γης, υπό συνθήκες ακραίας πίεσης και θερμοκρασίας που ξεπερνά τους 1.050 βαθμούς Κελσίου. Η διαδικασία αυτή απαιτεί δισεκατομμύρια χρόνια, με τα παλαιότερα διαμάντια να χρονολογούνται πριν από 3,3 δισεκατομμύρια έτη. Η μεταφορά τους στην επιφάνεια γίνεται μέσω ηφαιστειακών εκρήξεων μάγματος που ονομάζεται κιμπερλίτης.Η επιστημονική κατανόηση της σύνθεσης του διαμαντιού ξεκίνησε μόλις το 1772, όταν ο Antoine Lavoisier απέδειξε ότι αποτελείται από καθαρό άνθρακα καίγοντάς το με τη βοήθεια του ηλιακού φωτός. Παρά την απομυθοποίηση, η σκληρότητα του διαμαντιού παραμένει αξεπέραστη, φτάνοντας το 10 στην κλίμακα Mohs. Αυτή η μοναδική κρυσταλλική δομή είναι που του επιτρέπει να διαθλά το φως με τρόπο που οι αρχαίοι παρομοίαζαν με τη λάμψη των άστρων.