Το γιαούρτι ανακαλύφθηκε τυχαία όταν το γάλα αποθηκεύτηκε σε στομάχια ζώων και υπέστη φυσική ζύμωση.

Η ιστορία του γιαουρτιού ξεκινά γύρω στο 5000 π.Χ. στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Οι νομάδες χρησιμοποιούσαν εσωτερικά όργανα ζώων ως δοχεία μεταφοράς επειδή ήταν ελαφριά και ανθεκτικά. Τα υπολείμματα ενζύμων στα στομάχια των κατσικιών σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες δημιούργησαν το ιδανικό περιβάλλον για τον πολλαπλασιασμό των βακτηρίων Lactobacillus bulgaricus και Streptococcus thermophilus.Αυτά τα βακτήρια κατανάλωσαν τη λακτόζη του γάλακτος και παρήγαγαν γαλακτικό οξύ. Το οξύ αυτό προκάλεσε την πήξη των πρωτεϊνών του γάλακτος, δημιουργώντας τη χαρακτηριστική υφή του γιαουρτιού. Επιπλέον, η οξύτητα λειτούργησε ως φυσικό συντηρητικό εμποδίζοντας την ανάπτυξη επικίνδυνων παθογόνων μικροοργανισμών. Αυτό ήταν κρίσιμο για την επιβίωση των αρχαίων λαών καθώς το φρέσκο γάλα χάλαγε γρήγορα στη ζέστη.Η πρώτη επίσημη καταγραφή της λέξης γιαούρτι εμφανίζεται τον 11ο αιώνα στα έργα του Mahmud al-Kashgari. Ο ίδιος περιέγραψε τη χρήση του από τους Τούρκους νομάδες ως θεραπευτικό μέσο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο βιολόγος Stamen Grigorov από τη Βουλγαρία απομόνωσε το βακτήριο που ευθύνεται για τη ζύμωση. Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε τον νομπελίστα Ilya Mechnikov να συνδέσει την κατανάλωση γιαουρτιού με τη μακροζωία των αγροτικών πληθυσμών των Βαλκανίων.