Η «σφυρίχτρα του θανάτου» των Αζτέκων παρήγαγε έναν ήχο που έμοιαζε με ανθρώπινη κραυγή για να τρομοκρατεί τους εχθρούς.

Η σφυρίχτρα του θανάτου ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1999 στα χέρια ενός σκελετού στον ναό του Εέκατλ στην Τλατελόλκο του Μεξικού. Ο σκελετός ανήκε σε έναν 20χρονο άνδρα που είχε θυσιαστεί στον θεό του ανέμου. Οι αρχαιολόγοι αρχικά πίστευαν ότι το αντικείμενο ήταν απλό παιχνίδι ή κόσμημα μέχρι που ηχητικές δοκιμές αποκάλυψαν την τρομακτική του λειτουργία.Η εσωτερική κατασκευή της σφυρίχτρας βασίζεται στη σύγκρουση δύο ρευμάτων αέρα μέσα σε έναν κενό θάλαμο. Αυτή η αεροδυναμική διαδικασία δημιουργεί μη γραμμικούς ήχους και τυχαίες συχνότητες που ο ανθρώπινος εγκέφαλος ταυτίζει με κραυγές αγωνίας. Μελέτες από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης το 2024 έδειξαν ότι ο ήχος αυτός προκαλεί έντονη δραστηριότητα στην αμυγδαλή του εγκεφάλου η οποία είναι υπεύθυνη για την επεξεργασία του φόβου.Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι οι Αζτέκοι χρησιμοποιούσαν εκατοντάδες τέτοιες σφυρίχτρες ταυτόχρονα πριν από την επίθεση για να παραλύσουν ψυχολογικά τους αντιπάλους τους. Ο ήχος περιγράφεται συχνά ως η «κραυγή χιλιάδων νεκρών» και αποτελεί ένα από τα πιο εξελιγμένα παραδείγματα αρχαίας ακουστικής μηχανικής. Εκτός από τον πόλεμο οι σφυρίχτρες συνόδευαν τις θυσίες για να βοηθήσουν την ψυχή του θύματος στο ταξίδι της προς τον κάτω κόσμο.