Στα άδενδρα Ιμαλάια, η αποξηραμένη κοπριά του γιακ είναι το βασικό καύσιμο που επιτρέπει την επιβίωση των ανθρώπων.

Στα οροπέδια του Θιβέτ και των Ιμαλαΐων, σε υψόμετρα που ξεπερνούν τα 4.000 μέτρα, η βλάστηση περιορίζεται σε χαμηλούς θάμνους και σκληρά χόρτα. Το Bos grunniens, γνωστό ως γιακ, έχει εξελιχθεί για να χωνεύει αυτές τις ινώδεις ουσίες χάρη στο σύνθετο πεπτικό του σύστημα. Η κοπριά που παράγεται αποτελείται κυρίως από αχώνευτη κυτταρίνη και λιγνίνη, στοιχεία που την καθιστούν εξαιρετικό βιοκαύσιμο.Μελέτες από το Διεθνές Κέντρο για την Ολοκληρωμένη Ορεινή Ανάπτυξη (ICIMOD) δείχνουν ότι μια μέση οικογένεια στο Θιβέτ καταναλώνει περίπου 25 κιλά αποξηραμένης κοπριάς την ημέρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η διαδικασία συλλογής και ξήρανσης στους τοίχους των σπιτιών είναι μια παράδοση αιώνων που διασφαλίζει τη θέρμανση όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από τους -30 βαθμούς Κελσίου. Η ενεργειακή πυκνότητα της αποξηραμένης κοπριάς είναι εντυπωσιακή, καθώς αποδίδει περίπου 12 έως 15 megajoules ανά κιλό.Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια έχουν αναλύσει τις εκπομπές από την καύση κοπριάς γιακ, διαπιστώνοντας ότι παράγει λιγότερο αιθάλη σε σύγκριση με άλλα είδη κοπριάς. Αυτό είναι κρίσιμο για την υγεία των κατοίκων που ζουν σε κλειστούς χώρους με περιορισμένο αερισμό. Η χρήση αυτού του πόρου αποτελεί ένα τέλειο παράδειγμα κυκλικής οικονομίας, όπου το ζώο μετατρέπει την ηλιακή ενέργεια που είναι αποθηκευμένη στα χόρτα σε θερμότητα για τον άνθρωπο.