Σε περιβάλλον κενού, το νερό βράζει σε θερμοκρασία δωματίου επειδή απουσιάζει η ατμοσφαιρική πίεση.

Η σχέση μεταξύ πίεσης και σημείου βρασμού περιγράφεται από την εξίσωση Clausius-Clapeyron, η οποία δείχνει ότι όσο μειώνεται η πίεση, τόσο πέφτει η θερμοκρασία βρασμού. Στην επιφάνεια της θάλασσας, η ατμοσφαιρική πίεση είναι περίπου 101,3 kPa, γεγονός που αναγκάζει το νερό να φτάσει τους 100°C για να βράσει. Αντίθετα, στην κορυφή του Έβερεστ, όπου η πίεση είναι μόλις 34 kPa, το νερό βράζει στους 71°C.Σε ένα απόλυτο κενό, η εξωτερική πίεση απουσιάζει πλήρως. Αυτό σημαίνει ότι τα μόρια του νερού δεν έχουν καμία δύναμη να τα συγκρατεί στην υγρή μορφή, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε ατμό ακόμα και στους 20°C. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται «βρασμός υπό κενό» και χρησιμοποιείται συχνά στη βιομηχανία τροφίμων για την αποξήρανση ευαίσθητων προϊόντων χωρίς τη χρήση υψηλής θερμότητας.Ένα από τα πιο εντυπωσιακά φαινόμενα είναι το «τριπλό σημείο» του νερού, το οποίο επιτυγχάνεται σε πίεση 0,61 kPa και θερμοκρασία 0,01°C. Σε αυτές τις ακριβείς συνθήκες, το νερό μπορεί να υπάρχει ταυτόχρονα ως στερεό, υγρό και αέριο. Καθώς το νερό βράζει στο κενό, η εξάτμιση αφαιρεί θερμότητα από το υγρό τόσο γρήγορα που το υπόλοιπο νερό μπορεί να παγώσει, δημιουργώντας κρυστάλλους πάγου μέσα σε ένα δοχείο που βράζει.Αυτό το φαινόμενο έχει μελετηθεί εκτενώς από τη NASA για την κατανόηση της συμπεριφοράς των υγρών στο διάστημα. Αν ένας αστροναύτης εξέθετε νερό στο κενό του διαστήματος, αυτό θα έβραζε ακαριαία και στη συνέχεια θα μετατρεπόταν σε μικροσκοπικούς κρυστάλλους πάγου λόγω της απώλειας θερμότητας. Η κατανόηση αυτών των θερμοδυναμικών αρχών είναι κρίσιμη για τον σχεδιασμό συστημάτων ψύξης σε διαστημικά σκάφη και δορυφόρους.