Το σφύριγμα τη νύχτα θεωρείται κακός οιωνός σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ασίας.

Στην ιαπωνική κουλτούρα, η πεποίθηση αυτή είναι γνωστή ως «yo-bue» και συνδέεται με την ιδέα ότι οι ήχοι υψηλής συχνότητας μπορούν να επικοινωνήσουν με τον κόσμο των πνευμάτων. Ιστορικά, κατά την περίοδο Έντο (1603-1868), οι εγκληματίες και οι διαρρήκτες χρησιμοποιούσαν το σφύριγμα ως κωδικοποιημένο σήμα επικοινωνίας μέσα στη νύχτα. Οι γονείς δίδασκαν στα παιδιά τους αυτή τη δεισιδαιμονία για να τα προστατέψουν από το να γίνουν ακούσια στόχοι κακοποιών.Στην Κίνα, το σφύριγμα τη νύχτα συνδέεται συχνά με το «κάλεσμα» των πνευμάτων των προγόνων ή κακόβουλων οντοτήτων που περιπλανώνται στο σκοτάδι. Σύμφωνα με λαογραφικές μελέτες του Πανεπιστημίου του Πεκίνου, η παράδοση αυτή ενισχύθηκε από την πεποίθηση ότι τα φίδια, τα οποία είναι ενεργά τη νύχτα, ελκύονται από τις δονήσεις του αέρα. Αν και τα φίδια δεν έχουν εξωτερικά αυτιά, η λαϊκή σοφία ταύτισε τον ήχο του σφυρίγματος με τον κίνδυνο μιας επίθεσης ερπετού.Στην Κορέα, η αντίστοιχη δεισιδαιμονία αναφέρει ότι το σφύριγμα φέρνει στην πόρτα σου «dokkaebi», δηλαδή πνεύματα ή καλικάντζαρους της κορεατικής μυθολογίας. Οι κοινωνιολόγοι υποστηρίζουν ότι αυτές οι προκαταλήψεις λειτούργησαν ως ένας άγραφος κώδικας κοινωνικής ευγένειας και ασφάλειας σε αγροτικές κοινωνίες χωρίς ηλεκτρικό φωτισμό. Η διατήρηση της ησυχίας ήταν ζωτικής σημασίας για την επιβίωση της κοινότητας, καθώς οποιοσδήποτε περιττός θόρυβος μπορούσε να προδώσει τη θέση ενός σπιτιού σε εισβολείς ή πεινασμένα ζώα του δάσους.