Ο μοναδικός ήχος των βιολιών Στραντιβάριους οφείλεται σε μια κλιματική αλλαγή που ονομάζεται «Μικρή Εποχή των Παγετώνων».

Η περίοδος μεταξύ 1645 και 1715 είναι γνωστή στους επιστήμονες ως «Ελάχιστο του Μόντερ», μια φάση μειωμένης ηλιακής δραστηριότητας που συνέπεσε με τη Μικρή Εποχή των Παγετώνων. Κατά τη διάρκεια αυτών των 70 ετών, οι θερμοκρασίες στην κεντρική Ευρώπη μειώθηκαν αισθητά, γεγονός που ανάγκασε τα δέντρα ερυθρελάτης και σφενδάμου να αναπτύσσονται πολύ πιο αργά από το κανονικό.Μια μελέτη του 2003 από τους ερευνητές Henri Grissino-Mayer και Lloyd Burckle επιβεβαίωσε ότι αυτή η αργή ανάπτυξη δημιούργησε εξαιρετικά στενούς ετήσιους δακτυλίους στο ξύλο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ξύλο να αποκτήσει μια μοναδική, σταθερή πυκνότητα και υψηλό μέτρο ελαστικότητας, χαρακτηριστικά που είναι κρίσιμα για τη μετάδοση του ήχου. Τα σύγχρονα δέντρα αναπτύσσονται ταχύτερα λόγω του θερμότερου κλίματος, με αποτέλεσμα το ξύλο τους να είναι λιγότερο πυκνό και πιο ανομοιόμορφο.Ο Αντόνιο Στραντιβάρι, που έζησε στην Κρεμόνα της Ιταλίας από το 1644 έως το 1737, χρησιμοποίησε ξυλεία από τις Άλπεις που είχε κοπεί ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της κλιματικής ανωμαλίας. Η ανάλυση με αξονική τομογραφία σε βιολιά του 17ου αιώνα έδειξε ότι η πυκνότητα του ξύλου είναι σχεδόν πανομοιότυπη σε όλο το σώμα του οργάνου, κάτι που επιτρέπει στις δονήσεις να ταξιδεύουν πιο ελεύθερα. Αυτός ο συνδυασμός κλιματικής σύμπτωσης και κατασκευαστικής ιδιοφυΐας εξηγεί γιατί τα περίπου 650 σωζόμενα όργανα Στραντιβάριους θεωρούνται αξεπέραστα.