Ο χάλυβας που παρήχθη μετά το 1945 είναι ελαφρώς ραδιενεργός, με αποτέλεσμα οι επιστήμονες να χρησιμοποιούν μέταλλα από ναυάγια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για ευαίσθητα όργανα.

Η αλλαγή στη χημική σύσταση του χάλυβα παγκοσμίως ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 1945 με τη δοκιμή «Trinity» στο Νέο Μεξικό και κορυφώθηκε με τις εκατοντάδες ατμοσφαιρικές πυρηνικές δοκιμές κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το κύριο πρόβλημα είναι το ισότοπο Κοβάλτιο-60, το οποίο εισέρχεται στη διαδικασία παραγωγής μέσω του αέρα που διοχετεύεται στους κλιβάνους Bessemer. Αυτή η ελάχιστη ραδιενέργεια καθιστά τον σύγχρονο χάλυβα ακατάλληλο για συσκευές που πρέπει να μετρούν εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα ακτινοβολίας, όπως οι ανιχνευτές σωματιδίων και οι τομογράφοι PET. Ο χάλυβας που βρίσκεται στον πυθμένα της θάλασσας προστατεύεται από το νερό, το οποίο λειτουργεί ως φυσική θωράκιση ενάντια στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Η πιο διάσημη πηγή τέτοιου μετάλλου είναι τα 52 πλοία του γερμανικού στόλου της Ανοιχτής Θάλασσας που αυτοβυθίστηκαν στο Σκάπα Φλόου της Σκωτίας το 1919. Μελέτες από το Εθνικό Εργαστήριο Pacific Northwest επιβεβαιώνουν ότι η ζήτηση για αυτό το υλικό παραμένει υψηλή για την κατασκευή διαστημικών οργάνων και ιατρικών αισθητήρων. Ωστόσο, μετά τη Συνθήκη Μερικής Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών το 1963, τα επίπεδα ραδιενέργειας στην ατμόσφαιρα μειώνονται σταδιακά. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι στο μέλλον ο σύγχρονος χάλυβας θα γίνει ξανά αρκετά «καθαρός», καθιστώντας τα ναυάγια λιγότερο απαραίτητα για την επιστημονική έρευνα.