Το διάστημα δεν «ρουφάει» αντικείμενα από ένα διαστημόπλοιο. Η εσωτερική πίεση του αέρα είναι αυτή που τα σπρώχνει βίαια προς τα έξω.

Η παρεξήγηση ότι το διάστημα «ρουφάει» πηγάζει από την κινητική θεωρία των αερίων και τους νόμους της θερμοδυναμικής. Στην επιφάνεια της Γης, η ατμοσφαιρική πίεση στο επίπεδο της θάλασσας είναι περίπου 101,3 kPa (14,7 psi). Αυτή η πίεση προκύπτει από τις συγκρούσεις δισεκατομμυρίων μορίων αέρα που κινούνται με μεγάλες ταχύτητες. Στο κενό του διαστήματος, η πυκνότητα των μορίων είναι σχεδόν μηδενική, με αποτέλεσμα η εξωτερική πίεση να είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Όταν δημιουργείται ένα ρήγμα σε μια καμπίνα υπό πίεση, δεν υπάρχει αντίρροπη δύναμη για να συγκρατήσει τα μόρια του αέρα στο εσωτερικό. Σύμφωνα με τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής, ένα σύστημα τείνει πάντα προς τη μέγιστη εντροπία, αναγκάζοντας τον αέρα να εξαπλωθεί για να γεμίσει τον διαθέσιμο χώρο. Ιστορικά, το φαινόμενο αυτό έγινε τραγικά κατανοητό κατά την αποστολή Soyuz 11 το 1971. Μια βαλβίδα εξαερισμού άνοιξε κατά λάθος κατά την αποσύνδεση, προκαλώντας ταχεία αποσυμπίεση που οδήγησε στον θάνατο των τριών κοσμοναυτών. Η ταχύτητα διαφυγής του αέρα εξαρτάται από το μέγεθος της οπής και τη διαφορά πίεσης, φτάνοντας συχνά την ταχύτητα του ήχου. Σε αντίθεση με τις ταινίες του Χόλιγουντ, η διαδικασία δεν είναι μια μαγική έλξη αλλά μια καθαρή μηχανική ώθηση. Η NASA και άλλοι διαστημικοί οργανισμοί χρησιμοποιούν υλικά όπως το Kevlar και το Nextel στα τοιχώματα των διαστημοπλοίων για να αποτρέψουν τέτοια περιστατικά από προσκρούσεις μικρομετεωροειδών. Η κατανόηση της διαφοράς μεταξύ «αναρρόφησης» και «εκτόνωσης» είναι κρίσιμη για τη μηχανική της αεροδιαστημικής.