Το μαύρο πιπέρι ήταν κάποτε τόσο πολύτιμο που αποκαλούνταν «Μαύρος Χρυσός» και χρησιμοποιούνταν ως νόμισμα.

Η ιστορία του μαύρου πιπεριού (Piper nigrum) ως πολυτελούς αγαθού ξεκινά από την αρχαιότητα, με την Ινδία να αποτελεί την κύρια πηγή παραγωγής του. Οι Ρωμαίοι εισήγαγαν τεράστιες ποσότητες μέσω της Ερυθράς Θάλασσας, ενώ υπολογίζεται ότι το 70% των συνταγών στο περίφημο ρωμαϊκό βιβλίο μαγειρικής του Απίκιου περιείχαν πιπέρι. Η τιμή του παρέμενε υψηλή λόγω των επικίνδυνων εμπορικών δρόμων και των πολυάριθμων μεσαζόντων που μεσολαβούσαν από την Ασία έως την Ευρώπη.Το 408 μ.Χ., ο Αλάριχος ο Α', βασιλιάς των Βησιγότθων, ζήτησε 3.000 λίβρες (περίπου 1.360 κιλά) πιπέρι μαζί με χρυσό και ασήμι ως λύτρα για τη Ρώμη. Κατά τον Μεσαίωνα, η αξία του ήταν τέτοια που οι έμποροι το μετρούσαν με τον κόκκο, ενώ οι αποθήκες του φυλάσσονταν όπως τα θησαυροφυλάκια. Στην Αγγλία, ο όρος «peppercorn rent» προέκυψε από την πρακτική πληρωμής ενοικίου με κόκκους πιπεριού, κάτι που δείχνει την αναγνώρισή του ως επίσημο μέσο συναλλαγής.Η ανάγκη για τον έλεγχο του εμπορίου μπαχαρικών οδήγησε τελικά στην Εποχή των Ανακαλύψεων. Ο Βάσκο ντα Γκάμα αναζήτησε θαλάσσια οδό προς την Ινδία το 1497 κυρίως για να σπάσει το μονοπώλιο των Αράβων και των Βενετών στο πιπέρι. Η πτώση των τιμών ξεκίνησε μόνο μετά τον 16ο αιώνα, όταν οι νέες θαλάσσιες διαδρομές επέτρεψαν τη μαζική εισαγωγή του στην ευρωπαϊκή αγορά.