Το 1991, η NASA έστειλε πάνω από 2.000 μέδουσες στο διάστημα για να μελετήσει πώς η έλλειψη βαρύτητας επηρεάζει την ανάπτυξή τους.

Η αποστολή STS-40 του διαστημικού λεωφορείου Columbia, που εκτοξεύτηκε τον Ιούνιο του 1991, μετέφερε το πείραμα Spacelab Life Sciences (SLS-1). Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τη Δρ. Dorothy Spangenberg από το Eastern Virginia Medical School, έστειλαν 2.478 πολύποδες μέδουσας του είδους Aurelia aurita. Μέχρι το τέλος της αποστολής, οι μέδουσες είχαν πολλαπλασιαστεί φτάνοντας τις 60.000, επιτρέποντας τη μελέτη ολόκληρων γενεών σε συνθήκες μικροβαρύτητας.Οι μέδουσες διαθέτουν στατοκύστεις, οι οποίες περιέχουν κρυστάλλους θειικού ασβεστίου που ονομάζονται στατόλιθοι. Αυτοί οι κρύσταλλοι βρίσκονται μέσα σε θύλακες στην άκρη της ομπρέλας τους και βοηθούν το ζώο να καταλαβαίνει ποια κατεύθυνση είναι «πάνω» μέσω της βαρύτητας. Το σύστημα αυτό είναι βιολογικά ανάλογο με το αιθουσαίο σύστημα του έσω ωτός των ανθρώπων, το οποίο είναι υπεύθυνο για την ισορροπία και τον προσανατολισμό μας στον χώρο.Όταν οι «διαστημικές» μέδουσες επέστρεψαν στη Γη, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι παρουσίαζαν έντονο τρέμουλο και αδυναμία προσανατολισμού κατά την κολύμβηση. Αν και η ανατομία των στατοκύστεων φαινόταν φυσιολογική, οι νευρικές συνδέσεις μεταξύ των αισθητήρων και των μυών δεν είχαν αναπτυχθεί σωστά. Αυτό το εύρημα υποδηλώνει ότι η βαρύτητα είναι απαραίτητη κατά τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης για τη σωστή καλωδίωση του νευρικού συστήματος, εγείροντας ανησυχίες για την υγεία των ανθρώπων που μπορεί να γεννηθούν σε μελλοντικές αποικίες στο διάστημα.