Τα μάτια μας βλέπουν τον κόσμο ανάποδα και ο εγκέφαλος είναι αυτός που αντιστρέφει την εικόνα.

Η διαδικασία της όρασης ξεκινά όταν το φως περνά μέσα από τον κερατοειδή και τον κρυσταλλοειδή φακό του ματιού. Αυτά τα μέρη λειτουργούν ως συγκλίνοντες φακοί, οι οποίοι λόγω της κυρτότητάς τους αναγκάζουν τις ακτίνες του φωτός να διασταυρωθούν. Ως αποτέλεσμα, η εικόνα που προβάλλεται στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, στο πίσω μέρος του ματιού, είναι πλήρως αντεστραμμένη τόσο οριζόντια όσο και κατακόρυφα.Μόλις η εικόνα φτάσει στον αμφιβληστροειδή, τα φωτοευαίσθητα κύτταρα μετατρέπουν το φως σε ηλεκτρικά σήματα. Αυτά τα σήματα ταξιδεύουν μέσω του οπτικού νεύρου προς τον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου. Εκεί, ο εγκέφαλος αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της επεξεργασίας και της εκ νέου αναστροφής της εικόνας, ώστε να την αντιλαμβανόμαστε σωστά σε σχέση με τη βαρύτητα και τον χώρο.Ιστορικά, ο ψυχολόγος George Stratton διεξήγαγε ένα διάσημο πείραμα το 1896 για να μελετήσει αυτή την προσαρμοστικότητα. Φόρεσε ειδικά γυαλιά που αντέστρεφαν την όρασή του για οκτώ συνεχόμενες ημέρες. Μετά από λίγο καιρό, ο εγκέφαλός του προσαρμόστηκε πλήρως και άρχισε να βλέπει τον κόσμο κανονικά, αποδεικνύοντας την απίστευτη πλαστικότητα του ανθρώπινου νου.Αυτή η ικανότητα του εγκεφάλου είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή μας. Χωρίς αυτή τη συνεχή διόρθωση, ο συντονισμός των κινήσεών μας θα ήταν αδύνατος. Η επιστήμη της οπτικής φυσικής και της νευρολογίας επιβεβαιώνει ότι η αντίληψη της πραγματικότητας είναι ένα σύνθετο αποτέλεσμα βιολογικής επεξεργασίας και όχι μια απλή καταγραφή δεδομένων.