Τα ιγουάνα φτερνίζονται συνεχώς για να αποβάλουν το περιττό αλάτι από τον οργανισμό τους.

Τα ιγουάνα, ιδιαίτερα το θαλάσσιο ιγουάνα των νησιών Γκαλαπάγκος (Amblyrhynchus cristatus), έχουν αναπτύξει μια μοναδική εξελικτική προσαρμογή για να διαχειρίζονται τα υψηλά επίπεδα νατρίου. Καθώς τρέφονται με θαλάσσια φύκια, καταπίνουν τεράστιες ποσότητες αλατιού που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή νεφρική βλάβη ή αφυδάτωση. Για να το αντιμετωπίσουν, διαθέτουν εξειδικευμένους ρινικούς αδένες που λειτουργούν ως ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό σύστημα φιλτραρίσματος. Αυτοί οι αδένες συγκεντρώνουν το αλάτι σε ένα υγρό διάλυμα που είναι πολύ πιο αλμυρό από το αίμα τους. Όταν η συγκέντρωση φτάσει σε ένα ορισμένο σημείο, το ιγουάνα συσπά τους μυς γύρω από τα ρουθούνια του και εκτοξεύει το υγρό με μεγάλη ταχύτητα. Έρευνες από βιολόγους όπως ο Charles Darwin, ο οποίος παρατήρησε πρώτος αυτή τη συμπεριφορά το 1835, επιβεβαιώνουν ότι αυτή η μέθοδος είναι πολύ πιο γρήγορη από την αποβολή μέσω των ούρων. Το φαινόμενο αυτό είναι ζωτικής σημασίας για την ομοιόσταση του ερπετού, επιτρέποντάς του να επιβιώνει σε περιβάλλοντα όπου το γλυκό νερό είναι σπάνιο. Το λευκό σημάδι που βλέπουμε συχνά στα κεφάλια τους δεν είναι ασθένεια, αλλά απλοί κρύσταλλοι χλωριούχου νατρίου που έχουν στεγνώσει μετά το φτέρνισμα.