Οι σύνδεσμοι του σώματος λειτουργούν ως αισθητήρες που ενημερώνουν τον εγκέφαλο για τη θέση των άκρων σας, ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι.

Η ιδιοδεκτικότητα βασίζεται σε εξειδικευμένους μηχανοϋποδοχείς, όπως τα σωμάτια Ruffini και οι υποδοχείς Golgi, που βρίσκονται στον ινώδη ιστό των συνδέσμων. Αυτοί οι αισθητήρες μετατρέπουν τη μηχανική παραμόρφωση σε ηλεκτρικά σήματα που ταξιδεύουν μέσω των προσαγωγών νευρικών ινών με ταχύτητες που αγγίζουν τα 120 μέτρα ανά δευτερόλεπτο.Σημαντικές μελέτες, όπως αυτές που δημοσιεύθηκαν στο Journal of Anatomy, αναδεικνύουν τον κρίσιμο ρόλο του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL) όχι μόνο στη σταθερότητα αλλά και στην αισθητηριακή ανατροφοδότηση. Ο ACL περιέχει περίπου 2,5% νευρικές απολήξεις, οι οποίες ενεργοποιούν προστατευτικά αντανακλαστικά των μυών σε λιγότερο από 50 χιλιοστά του δευτερολέπτου.Η έρευνα του Sir Charles Sherrington, ο οποίος εισήγαγε τον όρο το 1906, απέδειξε ότι το σώμα διαθέτει ένα εσωτερικό σύστημα χαρτογράφησης ανεξάρτητο από την όραση και την ακοή. Η απώλεια αυτής της αίσθησης μετά από τραυματισμούς συνδέσμων αυξάνει κατακόρυφα τον κίνδυνο επανατραυματισμού, καθώς ο εγκέφαλος λαμβάνει «θολά» δεδομένα για την κίνηση.Σήμερα, η νευροεπιστήμη χρησιμοποιεί την ιδιοδεκτική επανεκπαίδευση (proprioceptive training) για την αποκατάσταση αθλητών, ενισχύοντας τη νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου. Αυτό επιτρέπει στο σώμα να αντιδρά σε ανώμαλα εδάφη ή απότομες αλλαγές κατεύθυνσης πριν καν η πληροφορία φτάσει στο επίπεδο της συνειδητής σκέψης.