Η ουρά του χαμαιλέοντα λειτουργεί ως «πέμπτο άκρο» που του επιτρέπει να γαντζώνεται στα κλαδιά.

Η συλληπτήρια ουρά αποτελεί ένα εξειδικευμένο ανατομικό χαρακτηριστικό που συναντάται κυρίως στους δενδρόβιους χαμαιλέοντες της οικογένειας Chamaeleonidae. Σε αντίθεση με πολλές σαύρες που παρουσιάζουν αυτοτομία, δηλαδή την ικανότητα να κόβουν την ουρά τους για να διαφύγουν, οι χαμαιλέοντες δεν μπορούν να την αναγεννήσουν αν χαθεί. Η δομή της ουράς τους αποτελείται από μεγάλο αριθμό σπονδύλων που επιτρέπουν εξαιρετική ευλυγισία και δύναμη λαβής.Μελέτες από ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας έχουν δείξει ότι οι μύες της ουράς είναι πλούσιοι σε ίνες ταχείας συστολής, επιτρέποντας στο ερπετό να αντιδρά ακαριαία στις αλλαγές ισορροπίας. Η επιφάνεια της ουράς σε ορισμένα είδη διαθέτει επίσης εξειδικευμένα λέπια που αυξάνουν την τριβή, εμποδίζοντας τη γλίστρηση από τα λεία κλαδιά. Αυτή η προσαρμογή είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή τους στα οικοσυστήματα της Μαδαγασκάρης, όπου οι ισχυροί άνεμοι θα μπορούσαν εύκολα να τους παρασύρουν από το φύλλωμα.Ιστορικά, η εξέλιξη αυτής της ουράς χρονολογείται εκατομμύρια χρόνια πριν, ως απάντηση στην ανάγκη για σταθερότητα κατά τη διάρκεια της αργής και προσεκτικής κίνησης που απαιτεί το κυνήγι με τη γλώσσα. Η ικανότητα να υποστηρίζουν ολόκληρο το βάρος του σώματός τους μόνο με την ουρά τούς δίνει ένα τεράστιο πλεονέκτημα, καθώς μπορούν να φτάσουν σε σημεία που άλλοι θηρευτές αδυνατούν. Σήμερα, η συλληπτήρια ουρά θεωρείται ένα από τα πιο εξελιγμένα εργαλεία κίνησης στο ζωικό βασίλειο των ερπετών.