Ο Μότσαρτ χρησιμοποιούσε τα κοντσέρτα για πιάνο ως «μουσικές διαφημίσεις» για να εδραιωθεί ως ο κορυφαίος δεξιοτέχνης της Βιέννης.

Κατά την περίοδο 1782 έως 1786, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς του στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, συνέθεσε 15 από τα σημαντικότερα κοντσέρτα του για πιάνο, τα οποία λειτουργούσαν ως προσωπικά οχήματα επίδειξης των ικανοτήτων του. Αυτές οι συνθέσεις δεν ήταν απλώς τέχνη, αλλά στρατηγικά εργαλεία μάρκετινγκ για να εξασφαλίσει συνδρομητές για τις προσωπικές του συναυλίες, γνωστές ως «ακαδημίες».Ο Μότσαρτ ήταν ο πρώτος μεγάλος συνθέτης που έκανε το πιάνο το κεντρικό όργανο του κοντσέρτου, μετατρέποντάς το σε ένα θεαματικό σόου. Ιστορικές πηγές και επιστολές προς τον πατέρα του, Λεοπόλδο, αποκαλύπτουν ότι ο Μότσαρτ έγραφε συχνά μόνο το μέρος της ορχήστρας. Το μέρος του πιάνου παρέμενε στο κεφάλι του ή σημειωνόταν με πρόχειρα σκίτσα, μια τεχνική που ονομάζεται «στενογραφία». Αυτό το έκανε για να προστατεύσει την πνευματική του ιδιοκτησία από άλλους πιανίστες που θα ήθελαν να εκτελέσουν τα έργα του χωρίς την άδειά του.Η στρατηγική του απέδωσε καρπούς, καθώς έγινε ο πιο ακριβοπληρωμένος μουσικός της εποχής του στη Βιέννη. Σύμφωνα με μελέτες μουσικολόγων, όπως ο Robert Levin, ο Μότσαρτ βασιζόταν στον αυτοσχεδιασμό κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, καθιστώντας κάθε συναυλία του μοναδική. Αυτή η προσέγγιση εδραίωσε τη φήμη του ως απαράμιλλου δεξιοτέχνη, καθώς κανένας άλλος μουσικός δεν μπορούσε να αναπαράγει την πολυπλοκότητα και το συναίσθημα των ζωντανών του εμφανίσεων.