Το ήλιο ανακαλύφθηκε στον Ήλιο 27 χρόνια πριν εντοπιστεί στη Γη.

Στις 18 Αυγούστου 1868, ο Γάλλος αστρονόμος Πιέρ Ζανσέν παρατήρησε μια λαμπρή κίτρινη γραμμή στο φάσμα της ηλιακής χρωμόσφαιρας κατά τη διάρκεια μιας ολικής έκλειψης στην Ινδία. Αν και αρχικά θεωρήθηκε ότι ήταν νάτριο, ο Άγγλος αστρονόμος Νόρμαν Λόκιερ συνειδητοποίησε ότι το μήκος κύματος των 587,49 νανομέτρων δεν αντιστοιχούσε σε κανένα γνωστό στοιχείο. Ο Λόκιερ και ο χημικός Έντουαρντ Φράνκλαντ ονόμασαν το στοιχείο «ήλιο» από την ελληνική λέξη για τον Ήλιο.Για σχεδόν τρεις δεκαετίες, η επιστημονική κοινότητα θεωρούσε το ήλιο ως ένα εξωτικό αέριο που υπήρχε αποκλειστικά στα άστρα. Η κατάσταση άλλαξε το 1895, όταν ο Σκωτσέζος χημικός Σερ Ουίλιαμ Ράμσεϊ αναζητούσε άζωτο στο ορυκτό κλεβεΐτης, μια παραλλαγή του ουρανινίτη. Αντιμετωπίζοντας το δείγμα με οξέα, απελευθέρωσε ένα αέριο που παρουσίαζε την ίδια ακριβώς κίτρινη γραμμή στο φασματοσκόπιο.Ανεξάρτητα από τον Ράμσεϊ, οι Σουηδοί χημικοί Περ Τέοντορ Κλέβε και Νιλς Λάνγκλετ απομόνωσαν επίσης το ήλιο την ίδια χρονιά, υπολογίζοντας με ακρίβεια το ατομικό του βάρος. Το ήλιο είναι το δεύτερο πιο άφθονο στοιχείο στο σύμπαν, αποτελώντας περίπου το 24% της συνολικής στοιχειακής μάζας. Παρά την αφθονία του στο διάστημα, είναι εξαιρετικά σπάνιο στη Γη, καθώς είναι τόσο ελαφρύ που διαφεύγει εύκολα από την ατμόσφαιρα στο διάστημα.