Οι πρώτοι Ευρωπαίοι φοβούνταν τις πατάτες επειδή μεγάλωναν κάτω από το χώμα και τις θεωρούσαν «καρπούς του διαβόλου».

Η πατάτα (Solanum tuberosum) εισήχθη στην Ευρώπη από τους Ισπανούς κατακτητές γύρω στο 1570, μετά την εξερεύνηση των Άνδεων στη Νότια Αμερική. Οι Ευρωπαίοι αγρότες ήταν δύσπιστοι επειδή το φυτό ανήκει στην οικογένεια των Στρυχνοειδών (Solanaceae), η οποία περιλαμβάνει και το δηλητηριώδες μπελαντόνα. Η έλλειψη αναφοράς της πατάτας στη Βίβλο ενίσχυσε τις προκαταλήψεις, οδηγώντας πολλούς να την αποκαλούν «μήλο του διαβόλου».Στη Γαλλία, ο φαρμακοποιός Antoine-Augustin Parmentier έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποδοχή της πατάτας μετά την αιχμαλωσία του στην Πρωσία κατά τον Επταετή Πόλεμο (1756-1763). Εκεί ανακάλυψε ότι η πατάτα ήταν θρεπτική και όχι επικίνδυνη. Το 1772, η Ιατρική Σχολή του Παρισιού κήρυξε επιτέλους τις πατάτες βρώσιμες, χάρη στις προσπάθειες του Parmentier να πείσει την αριστοκρατία και τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ'.Ο Φρειδερίκος ο Μέγας της Πρωσίας εξέδωσε το περίφημο «Διάταγμα για την Πατάτα» (Kartoffelbefehl) το 1756, διατάζοντας την καλλιέργειά της για την καταπολέμηση του λιμού. Η στρατηγική του με τους φρουρούς στον βασιλικό αγρό του Grossbeeren θεωρείται ένα από τα πρώτα παραδείγματα επιτυχούς ψυχολογικού μάρκετινγκ στην ιστορία. Σήμερα, η πατάτα είναι η τέταρτη σημαντικότερη καλλιέργεια στον κόσμο μετά το ρύζι, το σιτάρι και το καλαμπόκι.