Τα ιόντα αργύρου εξοντώνουν τα βακτήρια με την επαφή, καταστρέφοντας ακαριαία το κυτταρικό τους τοίχωμα και το DNA τους.

Η χρήση του αργύρου ως αντισηπτικό χρονολογείται από την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, όπου ο Ιπποκράτης περιέγραφε τις επουλωτικές του ιδιότητες ήδη από το 400 π.Χ. Η επιστημονική εξήγηση βασίζεται στο ολιγοδυναμικό φαινόμενο, όπου εξαιρετικά χαμηλές συγκεντρώσεις μετάλλων δρουν τοξικά για τους μικροοργανισμούς. Τα θετικά φορτισμένα ιόντα αργύρου (Ag+) έλκονται από τα αρνητικά φορτισμένα μόρια της βακτηριακής μεμβράνης, προκαλώντας δομική κατάρρευση.Μόλις εισχωρήσουν στο εσωτερικό, τα ιόντα συνδέονται με τις θειούχες ομάδες των ενζύμων, απενεργοποιώντας τον μεταβολισμό του κυττάρου. Μια μελέτη του Πανεπιστημίου Princeton επιβεβαίωσε ότι ο άργυρος προκαλεί διαρροή ηλεκτρονίων από το βακτήριο, οδηγώντας το σε κυτταρικό θάνατο. Επιπλέον, ο άργυρος παρεμβαίνει στους δεσμούς υδρογόνου του DNA, εμποδίζοντας την αντιγραφή του γενετικού υλικού.Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο άργυρος παραμένει ένα από τα πιο αποτελεσματικά μέσα κατά των ανθεκτικών μικροβίων όπως ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος (MRSA). Η σύγχρονη νανοτεχνολογία επιτρέπει πλέον τη δημιουργία νανοσωματιδίων αργύρου που αυξάνουν την επιφάνεια επαφής, καθιστώντας την δράση του ακόμα πιο γρήγορη. Αυτή η πολυεπίπεδη επίθεση καθιστά σχεδόν αδύνατη την ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά αντιβιοτικά φάρμακα.