Η αρχιτεκτονική Μπαρόκ καθιέρωσε τις σολωμόντειες στήλες, ελικοειδείς κίονες που δίνουν την ψευδαίσθηση διαρκούς κίνησης προς τον ουρανό.

Η σολωμόντεια στήλη αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία του ρυθμού Μπαρόκ, με την κατασκευή του Μπαλντακίνο από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι μεταξύ 1624 και 1633 να αποτελεί το σημείο αναφοράς. Το έργο αυτό ανατέθηκε από τον Πάπα Ουρβανό Η' και απαιτούσε τεράστιες ποσότητες χαλκού, ο οποίος αφαιρέθηκε ακόμη και από την οροφή του Πάνθεον. Οι τέσσερις κίονες έχουν ύψος περίπου 20 μέτρα και η ελικοειδής μορφή τους ονομάζεται τεχνικά «ελικοειδής στρέψη».Ιστορικά, ο όρος βασίζεται σε οκτώ αρχαίες στήλες που μεταφέρθηκαν στη Ρώμη από τον Μέγα Κωνσταντίνο τον 4ο αιώνα, οι οποίες θεωρούνταν λανθασμένα ότι προέρχονταν από τον Ναό του Σολομώντα. Στην πραγματικότητα, οι στήλες αυτές πιθανότατα προέρχονταν από την Ελλάδα ή την Εγγύς Ανατολή και χρονολογούνται στον 2ο αιώνα μ.Χ. Η χρήση τους στο Μπαρόκ εξυπηρετούσε την Αντιμεταρρύθμιση της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία επεδίωκε να εντυπωσιάσει τους πιστούς μέσω της μεγαλοπρέπειας και του συναισθηματικού δέους.Από αρχιτεκτονική σκοπιά, η σπειροειδής μορφή δημιουργεί μια δυναμική αστάθεια που αναγκάζει το μάτι να κινείται συνεχώς, σε αντίθεση με τη στατική ηρεμία των δωρικών ή ιωνικών κιόνων. Αυτή η οπτική στρατηγική ενισχύει την αίσθηση του ύψους και της θεϊκής παρέμβασης στον χώρο. Σήμερα, οι σολωμόντειες στήλες παραμένουν σύμβολο της καλλιτεχνικής δεξιοτεχνίας και της θρησκευτικής προπαγάνδας του 17ου αιώνα.