Οι τεχνητές ελιές ομορφιάς του 18ου αιώνα λειτουργούσαν ως ένας μυστικός κώδικας για ερωτικά μηνύματα.

Κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, η χρήση των τεχνητών ελιών, γνωστών ως «mouches» (μύγες), έγινε απαραίτητο στοιχείο της αριστοκρατικής μόδας στην Ευρώπη. Αρχικά, η χρήση τους ήταν πρακτική, καθώς χρησίμευαν για την κάλυψη των ουλών που άφηνε η ευλογιά, μια ασθένεια που μάστιζε τον πληθυσμό εκείνη την εποχή. Με τον καιρό, η τοποθέτησή τους εξελίχθηκε σε μια εκλεπτυσμένη γλώσσα φλερτ, γνωστή ως «le langage des mouches».Σύμφωνα με ιστορικές πηγές της εποχής, όπως τα γραπτά του 18ου αιώνα στη Γαλλία, κάθε σημείο του προσώπου είχε τη δική του ερμηνεία. Μια ελιά στην άκρη του στόματος υποδήλωνε διάθεση για φιλί, ενώ μια στο κέντρο του μετώπου έδειχνε αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Οι γυναίκες κουβαλούσαν μαζί τους μικρά πολυτελή κουτάκια, τα «boîtes à mouches», που περιείχαν καθρέφτη και επιπλέον αυτοκόλλητα για να αλλάζουν το μήνυμά τους κατά τη διάρκεια της ημέρας.Η τάση αυτή κορυφώθηκε στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΕ' και της Μαρίας Αντουανέτας, όπου οι κοινωνικοί κανόνες ήταν εξαιρετικά αυστηροί. Τα σχήματα δεν περιορίζονταν σε κύκλους, αλλά περιλάμβαναν καρδιές, αστέρια, ακόμα και μικροσκοπικές άμαξες. Αυτός ο κώδικας επέτρεπε στους ευγενείς να επικοινωνούν την αισθηματική τους κατάσταση χωρίς να παραβιάζουν τα πρωτόκολλα της δημόσιας συμπεριφοράς, καθιστώντας τις ελιές ένα από τα πρώτα εργαλεία μη λεκτικής επικοινωνίας στη σύγχρονη ιστορία.