Ο κινεζικός Χορός του Λιονταριού απαιτεί από τους χορευτές τη δύναμη ενός αρσιβαρίστα και την ευελιξία ενός ακροβάτη.

Ο Χορός του Λιονταριού (Wushi) έχει ρίζες που χρονολογούνται πάνω από 1.000 χρόνια, με τις πρώτες αναφορές να εμφανίζονται κατά τη δυναστεία των Τανγκ (618–907 μ.Χ.). Αν και υπάρχουν δύο κύρια στυλ, το Βόρειο και το Νότιο, το Νότιο (Nanshi) είναι αυτό που απαιτεί την πιο έντονη αθλητική προετοιμασία. Το κεφάλι του λιονταριού κατασκευάζεται από μπαμπού και χαρτί, ζυγίζοντας συχνά από 5 έως 10 κιλά, γεγονός που απαιτεί τεράστια μυϊκή αντοχή στους ώμους και τα χέρια του μπροστινού χορευτή.Οι χορευτές συχνά προέρχονται από σχολές πολεμικών τεχνών (Kung Fu), καθώς η βάση του χορού στηρίζεται στη στάση «Ma Bu» ή στάση του αλόγου. Αυτή η στάση απαιτεί από τον αθλητή να παραμένει σε βαθύ κάθισμα για παρατεταμένα χρονικά διαστήματα, χτίζοντας εκρηκτική δύναμη στα πόδια. Η πιο επικίνδυνη εκδοχή του χορού ονομάζεται «Jumping on Poles» (Meihuaquan), όπου οι ερμηνευτές εκτελούν άλματα σε στύλους ύψους έως και 3 μέτρων.Σύμφωνα με μελέτες σε αθλητές του είδους, οι παλμοί της καρδιάς κατά τη διάρκεια μιας δεκάλεπτης παράστασης μπορούν να ξεπεράσουν τους 180 ανά λεπτό, κατατάσσοντας τη δραστηριότητα στις πιο απαιτητικές μορφές αερόβιας και αναερόβιας άσκησης. Η παράδοση λέει ότι το λιοντάρι είναι το μόνο ζώο που μπορεί να τρομάξει το μυθικό τέρας Nian, το οποίο εμφανίζεται κάθε Πρωτοχρονιά. Σήμερα, διεθνείς διαγωνισμοί όπως το Genting World Lion Dance Championship συγκεντρώνουν κορυφαίες ομάδες από όλο τον κόσμο, αναδεικνύοντας τον χορό ως ένα παγκόσμιο αθλητικό γεγονός.