Η Magna Carta καθιέρωσε για πρώτη φορά την αρχή ότι ο βασιλιάς δεν είναι υπεράνω του νόμου.

Η Magna Carta Libertatum υπογράφηκε στις 15 Ιουνίου 1215 στο Runnymede, κοντά στο Windsor, από τον Βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα υπό την πίεση των επαναστατημένων βαρόνων. Η κρίση ξεκίνησε λόγω της αποτυχημένης εξωτερικής πολιτικής του Ιωάννη και των εξαντλητικών φόρων που επέβαλε για να χρηματοδοτήσει τους πολέμους του στη Γαλλία. Το έγγραφο συντάχθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Canterbury, Stephen Langton, με σκοπό να επέλθει ειρήνη μεταξύ του μονάρχη και των ευγενών.Ένα από τα πιο σημαντικά άρθρα της ήταν το 39ο, το οποίο όριζε ότι κανένας «ελεύθερος άνθρωπος» δεν μπορούσε να φυλακιστεί ή να στερηθεί την περιουσία του χωρίς τη νόμιμη κρίση των ομοίων του ή βάσει του νόμου της χώρας. Αν και ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' ακύρωσε το έγγραφο μόλις δέκα εβδομάδες μετά την υπογραφή του, η Magna Carta επανεκδόθηκε το 1216, το 1217 και το 1225. Η έκδοση του 1225 από τον Ερρίκο Γ' έγινε τελικά μέρος του αγγλικού δικαίου.Η επιρροή της Magna Carta επεκτάθηκε πολύ πέρα από τον 13ο αιώνα, αποτελώντας την πηγή έμπνευσης για την Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας το 1776 και την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου το 1948. Σήμερα σώζονται μόνο τέσσερα πρωτότυπα αντίγραφα της έκδοσης του 1215, δύο στη Βρετανική Βιβλιοθήκη και από ένα στους καθεδρικούς ναούς του Lincoln και του Salisbury. Το έγγραφο παραμένει το ισχυρότερο σύμβολο κατά της τυραννίας στην παγκόσμια ιστορία.