Τεράστιοι κοραλλιογενείς ύφαλοι ευδοκιμούν στα σκοτεινά και παγωμένα βάθη των νορβηγικών φιόρδ.

Τα κοράλλια του κρύου νερού, με κυρίαρχο το είδος Lophelia pertusa, ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά από επιστήμονες στα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά η πλήρης έκτασή τους έγινε γνωστή μόλις τη δεκαετία του 1990 με τη χρήση υποβρύχιων ρομπότ. Σε αντίθεση με τα τροπικά κοράλλια, αυτά δεν διαθέτουν συμβιωτικά άλγη (zooxanthellae) και επομένως δεν χρειάζονται ηλιακό φως για να επιβιώσουν μέσω της φωτοσύνθεσης. Αντίθετα, είναι αμιγώς σαρκοφάγα και τρέφονται με ζωοπλαγκτόν και οργανικά σωματίδια που παγιδεύουν με τα πλοκάμια τους από τα ισχυρά υποθαλάσσια ρεύματα.Ο ύφαλος Røst, που ανακαλύφθηκε το 2002 στα ανοικτά των νησιών Lofoten στη Νορβηγία, βρίσκεται σε βάθος 300 έως 400 μέτρων και εκτείνεται σε μήκος 35 χιλιομέτρων. Η θερμοκρασία του νερού σε αυτά τα βάθη παραμένει σταθερή μεταξύ 4 και 8 βαθμών Κελσίου, γεγονός που είναι απαραίτητο για τον μεταβολισμό τους. Η ανάπτυξή τους είναι εξαιρετικά αργή, με τον σκελετό τους να μεγαλώνει μόλις 5 έως 25 χιλιοστά το χρόνο, καθιστώντας αυτούς τους σχηματισμούς ηλικίας χιλιάδων ετών εξαιρετικά ευάλωτους.Σύμφωνα με έρευνες του Νορβηγικού Ινστιτούτου Θαλάσσιων Ερευνών (IMR), αυτοί οι ύφαλοι αποτελούν κρίσιμα οικοσυστήματα για την αναπαραγωγή πολλών εμπορικών ειδών ψαριών, όπως ο μπακαλιάρος. Παρά το βάθος τους, οι ύφαλοι αυτοί απειλούνται από την τράτα βυθού και την οξίνιση των ωκεανών, η οποία δυσκολεύει τον σχηματισμό του ανθρακικού ασβεστίου που απαιτείται για τον σκελετό τους. Η προστασία τους είναι πλέον διεθνής προτεραιότητα, καθώς φιλοξενούν πάνω από 1.300 είδη θαλάσσιας ζωής σε ένα από τα πιο αφιλόξενα περιβάλλοντα του πλανήτη.