Οι «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι βασίζονται σε τέσσερα σονέτα, τα οποία πιθανώς έγραψε ο ίδιος ο συνθέτης.

Οι «Τέσσερις Εποχές» (Le quattro stagioni) δημοσιεύτηκαν το 1725 στο Άμστερνταμ ως μέρος της συλλογής «Il cimento dell'armonia e dell'inventione». Πρόκειται για ένα από τα πρώτα και πιο διάσημα παραδείγματα προγραμματικής μουσικής στην ιστορία της Δυτικής τέχνης. Ο Αντόνιο Βιβάλντι συνόδευσε τα κοντσέρτα με τέσσερα επεξηγηματικά σονέτα, τα οποία οι περισσότεροι ιστορικοί μουσικής αποδίδουν στον ίδιο. Η δομή του έργου είναι επαναστατική για την εποχή του Μπαρόκ, καθώς η μουσική ακολουθεί πιστά τους στίχους των ποιημάτων. Στην «Άνοιξη», για παράδειγμα, το σόλο βιολί μιμείται το κελάηδισμα των πουλιών, ενώ η βιόλα αναπαριστά το γάβγισμα ενός σκύλου που φυλάει το κοπάδι. Στο «Καλοκαίρι», οι γρήγορες κινήσεις των εγχόρδων μεταφέρουν την ένταση μιας ξαφνικής καταιγίδας που καταστρέφει τις σοδειές. Ο Βιβάλντι ενσωμάτωσε σημειώσεις στο περιθώριο των παρτιτουρών, όπως «ο βοσκός που κοιμάται» ή «ο παγερός άνεμος», για να διασφαλίσει ότι οι μουσικοί θα απέδιδαν το σωστό συναίσθημα. Μελέτες από το Πανεπιστήμιο της Βενετίας και άλλους μουσικολογικούς φορείς επιβεβαιώνουν ότι αυτή η οπτικοποίηση της μουσικής ήταν πρωτοποριακή. Το έργο παρέμεινε σχετικά άγνωστο για χρόνια μετά τον θάνατο του Βιβάλντι, μέχρι την επανεμφάνισή του στον 20ό αιώνα, όπου καθιερώθηκε ως παγκόσμιο αριστούργημα.