Οι αγρότες ήταν ιστορικά οι μεγαλύτεροι πολέμιοι της θερινής ώρας, καθώς αναστάτωνε το πρόγραμμα των ζώων τους.

Η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε εθνική κλίμακα από τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία στις 30 Απριλίου 1916, με σκοπό την εξοικονόμηση καυσίμων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν το μέτρο το 1918, οι αγρότες αντέδρασαν αμέσως και δυναμικά. Το κύριο πρόβλημα ήταν ο βιολογικός ρυθμός των ζώων, καθώς οι αγελάδες γαλακτοπαραγωγής δεν προσαρμόζονται στην τεχνητή αλλαγή της ώρας, απαιτώντας άρμεγμα με βάση την ανατολή του ηλίου.Η αλλαγή σήμαινε ότι οι αγρότες έπρεπε να περιμένουν την πρωινή δροσιά να εξατμιστεί για να μαζέψουν τη σοδειά, ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να προλάβουν τα δρομολόγια των τρένων που ακολουθούσαν τη νέα ώρα. Αυτή η ασυμφωνία μείωσε την παραγωγικότητα και αύξησε το κόστος εργασίας. Η πίεση από το αγροτικό λόμπι ήταν τόσο ισχυρή που το Κογκρέσο των ΗΠΑ ανακάλεσε τη θερινή ώρα το 1919, παρακάμπτοντας μάλιστα το βέτο του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον.Μελέτες από το Πανεπιστήμιο Tufts επιβεβαιώνουν ότι οι πραγματικοί υποστηρικτές του μέτρου ήταν οι έμποροι λιανικής και οι ιδιοκτήτες γηπέδων γκολφ. Οι επιχειρήσεις αυτές παρατήρησαν ότι το επιπλέον φως το απόγευμα ενθάρρυνε τους καταναλωτές να βγαίνουν από τα σπίτια τους και να ξοδεύουν χρήματα. Για δεκαετίες, η βιομηχανία του γκολφ στις ΗΠΑ εκτιμούσε ότι η θερινή ώρα απέφερε πρόσθετα έσοδα ύψους 200 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως λόγω των αυξημένων ωρών παιχνιδιού.