Την εποχή του Μπαρόκ, ο ανανάς ήταν τόσο ακριβός που μπορούσες να νοικιάσεις έναν μόνο για να τον επιδείξεις σε πάρτι.

Κατά τον 17ο και 18ο αιώνα, ο ανανάς έγινε το απόλυτο σύμβολο πλούτου στην Ευρώπη λόγω της δυσκολίας μεταφοράς του από την Καραϊβική. Τα ταξίδια στον Ατλαντικό ήταν αργά και επικίνδυνα, με αποτέλεσμα τα περισσότερα φρούτα να σαπίζουν πριν φτάσουν στον προορισμό τους. Αυτή η σπανιότητα εκτόξευσε την τιμή τους, η οποία σύμφωνα με ιστορικές πηγές έφτανε τις 5.000 λίρες Αγγλίας σε σημερινή αγοραστική αξία.Η ζήτηση ήταν τόσο μεγάλη που δημιουργήθηκε μια ολόκληρη αγορά ενοικίασης. Οι λιγότερο εύποροι αριστοκράτες μπορούσαν να νοικιάσουν έναν ανανά για μερικές ώρες ώστε να τον τοποθετήσουν στο κέντρο του τραπεζιού τους. Ο ανανάς μεταφερόταν από πάρτι σε πάρτι μέχρι να αρχίσει να σαπίζει, και μόνο τότε πωλούνταν για κατανάλωση σε εξαιρετικά υψηλή τιμή.Ο Βασιλιάς Κάρολος Β' της Αγγλίας ήταν ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του φρούτου, και υπάρχει ένας διάσημος πίνακας του 1675 από τον Hendrik Danckerts που απεικονίζει τον βασιλικό κηπουρό, John Rose, να παρουσιάζει στον βασιλιά τον πρώτο ανανά που καλλιεργήθηκε σε βρετανικό έδαφος. Η καλλιέργεια απαιτούσε τα λεγόμενα «pineries», εξειδικευμένα θερμοκήπια που θερμαίνονταν με τεράστιες ποσότητες κάρβουνου για να προσομοιάζουν το τροπικό κλίμα.Η επιρροή του ανανά ήταν τόσο έντονη που πέρασε και στην αρχιτεκτονική της εποχής. Πέτρινα ομοιώματα ανανά άρχισαν να κοσμούν τις εισόδους πολυτελών κατοικιών και δημόσιων κτιρίων ως ένδειξη φιλοξενίας και αμύθητης περιουσίας. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Dunmore Pineapple στη Σκωτία, ένα κτίριο του 1761 με έναν τεράστιο πέτρινο θόλο σε σχήμα ανανά.