Η αδρεναλίνη δρα ως φυσικό παυσίπονο, επιτρέποντάς μας να αγνοούμε τον πόνο σε καταστάσεις κινδύνου.

Η αναλγησία που προκαλείται από το στρες (Stress-Induced Analgesia - SIA) είναι ένας καλά μελετημένος βιολογικός μηχανισμός που ενεργοποιείται κατά την απόκριση «μάχης ή φυγής». Όταν το σώμα αντιλαμβάνεται μια απειλή, το συμπαθητικό νευρικό σύστημα απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες αδρεναλίνης και νοραδρεναλίνης από τα επινεφρίδια. Παράλληλα, ο εγκέφαλος εκκρίνει ενδογενή οπιοειδή, όπως οι ενδορφίνες και οι εγκεφαλίνες, οι οποίες δεσμεύονται στους υποδοχείς οπιοειδών του νωτιαίου μυελού. Αυτή η διαδικασία εμποδίζει τα σήματα πόνου (αλγοερεθίσματα) να φτάσουν στον θάλαμο και στον εγκεφαλικό φλοιό, όπου γίνεται η συνειδητή αντίληψη του πόνου. Ιστορικές αναφορές, όπως αυτές του Δρ. Henry Beecher κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1946, έδειξαν ότι στρατιώτες με σοβαρά τραύματα στο πεδίο της μάχης συχνά δεν ένιωθαν πόνο μέχρι να μεταφερθούν σε ασφαλές σημείο. Η έρευνα του Beecher στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ αποκάλυψε ότι η ψυχολογική κατάσταση και το πλαίσιο του τραυματισμού επηρεάζουν δραστικά την ένταση του πόνου. Σύγχρονες μελέτες με χρήση fMRI επιβεβαιώνουν ότι η αμυγδαλή και ο περιϋδραγωγός φαιός ιστός παίζουν κεντρικό ρόλο στον έλεγχο αυτής της ανασταλτικής οδού. Αυτός ο μηχανισμός ήταν ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη του ανθρώπου, καθώς επέτρεπε στους προγόνους μας να διαφύγουν από θηρευτές παρά τους τραυματισμούς τους.