Οι Φαραώ χρησιμοποιούσαν το μαύρο κολ ως «φυσικά γυαλιά ηλίου» για να προστατεύονται από την έντονη αντανάκλαση της ερήμου.

Η χρήση του κολ στην Αρχαία Αίγυπτο χρονολογείται ήδη από την Προδυναστική περίοδο γύρω στο 3500 π.Χ. και η σύνθεσή του ήταν εξαιρετικά προηγμένη για την εποχή. Κύριο συστατικό του ήταν ο γαληνίτης, ένας θειούχος μόλυβδος με σκούρο χρώμα που έχει την ιδιότητα να απορροφά την ηλιακή ακτινοβολία αντί να την αντανακλά. Αυτό προσέφερε στους Αιγυπτίους μια πρώιμη μορφή προστασίας από την έντονη αντανάκλαση της άμμου, η οποία μπορεί να προκαλέσει μόνιμες βλάβες στον αμφιβληστροειδή.Μια σημαντική μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2010 από ερευνητές του Πανεπιστημίου Pierre et Marie Curie και του Μουσείου του Λούβρου αποκάλυψε μια ακόμα εκπληκτική ιδιότητα. Οι επιστήμονες ανέλυσαν 52 δείγματα αρχαίων καλλυντικών και βρήκαν χαμηλές συγκεντρώσεις δύο τεχνητών αλάτων μολύβδου, του λαυριονίτη και του φωσγενίτη. Αυτές οι ουσίες δεν υπάρχουν ελεύθερες στη φύση και η παραγωγή τους απαιτούσε μια περίπλοκη χημική διαδικασία που μπορούσε να διαρκέσει έως και 30 ημέρες.Η έρευνα έδειξε ότι αυτά τα άλατα μολύβδου διεγείρουν την παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου από τα κύτταρα του δέρματος σε ποσοστό έως και 240%. Το μονοξείδιο του αζώτου ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και βοηθά στην καταπολέμηση των βακτηρίων που προκαλούν οφθαλμικές λοιμώξεις, όπως η επιπεφυκίτιδα. Σε ένα περιβάλλον όπως οι όχθες του Νείλου, όπου τα στάσιμα νερά ευνοούσαν την ανάπτυξη μικροβίων, το κολ λειτουργούσε ως ένα καθημερινό προληπτικό φάρμακο που συνδύαζε την αισθητική με την οφθαλμολογία.