Στα πυκνά αστρικά σμήνη, οι συγκρούσεις άστρων δημιουργούν τους «Μπλε Αποπλανητές», οι οποίοι φαίνονται πολύ νεότεροι από τους γείτονές τους.

Οι Μπλε Αποπλανητές (Blue Stragglers) ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά το 1953 από τον αστρονόμο Allan Sandage στο σφαιρωτό σμήνος M3. Η ύπαρξή τους προκάλεσε έκπληξη, καθώς η αστρική εξέλιξη υπαγορεύει ότι όλα τα άστρα ενός σμήνους που σχηματίστηκαν ταυτόχρονα θα έπρεπε να βρίσκονται στο ίδιο στάδιο ζωής. Οι Μπλε Αποπλανητές όμως παραμένουν στην Κύρια Ακολουθία του διαγράμματος Hertzsprung-Russell για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από το αναμενόμενο.Η επιστημονική εξήγηση βασίζεται σε δύο κύριους μηχανισμούς: τις αστρικές συγκρούσεις και τη μεταφορά μάζας σε δυαδικά συστήματα. Σε πυκνά περιβάλλοντα όπως τα σφαιρωτά σμήνη, οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις οδηγούν συχνά σε βίαιες συγκρούσεις που ενώνουν δύο άστρα χαμηλής μάζας σε ένα μεγαλύτερο. Εναλλακτικά, σε ένα δυαδικό σύστημα, ένας αστέρας μπορεί να «ρουφήξει» το εξωτερικό περίβλημα του συνοδού του μέσω της υπερχείλισης του λοβού Roche.Αυτή η πρόσθετη μάζα υδρογόνου λειτουργεί ως νέο καύσιμο για την πυρηνική σύντηξη στον πυρήνα του άστρου. Το αποτέλεσμα είναι ένας αστέρας που καίγεται σε πολύ υψηλότερες θερμοκρασίες, εκπέμποντας το χαρακτηριστικό μπλε φως που υποδηλώνει νεότητα. Μελέτες με το τηλεσκόπιο Hubble έχουν επιβεβαιώσει ότι αυτοί οι αστέρες είναι συχνοί σε σμήνη ηλικίας άνω των 10 δισεκατομμυρίων ετών, αποδεικνύοντας ότι η αστρική κανιβαλιστική συμπεριφορά είναι το κλειδί για την «αιώνια» νεότητά τους.