Οι λεοπαρδάλεις είναι τα μόνα μεγάλα αιλουροειδή που μπορούν να κατεβαίνουν από τα δέντρα με το κεφάλι προς τα κάτω.

Η ικανότητα της λεοπάρδαλης (Neofelis nebulosa και Panthera pardus) να κατεβαίνει από τα δέντρα με το κεφάλι προς τα κάτω οφείλεται στην εξαιρετική ανατομία των οπίσθιων άκρων της. Οι αρθρώσεις των αστραγάλων τους είναι τόσο εύκαμπτες που επιτρέπουν στα πίσω πόδια να περιστρέφονται κατά 180 μοίρες. Αυτό επιτρέπει στα νύχια τους να κοιτάζουν προς τα πίσω και να γαντζώνονται στον φλοιό του δέντρου καθώς το ζώο κινείται προς τα κάτω.Σύμφωνα με μελέτες της Ζωολογικής Εταιρείας του Λονδίνου, αυτή η προσαρμογή είναι σπάνια στα μεγάλα αιλουροειδή και παρατηρείται κυρίως στη θολή λεοπάρδαλη της Νοτιοανατολικής Ασίας. Τα περισσότερα άλλα μέλη της οικογένειας των αιλουροειδών, όπως τα λιοντάρια και οι τίγρεις, έχουν νύχια με καμπυλότητα που λειτουργεί μόνο για την αναρρίχηση προς τα πάνω. Αν προσπαθήσουν να κατέβουν με το κεφάλι, δεν έχουν τρόπο να συγκρατήσουν το βάρος τους και κινδυνεύουν να γλιστρήσουν.Αυτή η κινητικότητα προσφέρει στις λεοπαρδάλεις ένα τεράστιο εξελικτικό πλεονέκτημα στο κυνήγι και την προστασία τους. Μπορούν να μεταφέρουν λεία που ζυγίζει έως και τρεις φορές το βάρος τους ψηλά στα κλαδιά για να την προστατεύσουν από ύαινες και λιοντάρια. Η ικανότητα γρήγορης καθόδου τους επιτρέπει επίσης να εκπλήσσουν τα θηράματά τους από ψηλά, καθιστώντας τες έναν από τους πιο αποτελεσματικούς θηρευτές στο δασικό οικοσύστημα.