Τη δεκαετία του 1920, οι εργάτριες «Radium Girls» χρησιμοποιούσαν ραδιενεργή μπογιά στα δόντια και τα νύχια τους για να λάμπουν στο σκοτάδι.

Η χρήση του ραδίου σε ρολόγια ξεκίνησε από την United States Radium Corporation (USRC) το 1917 στο Νιου Τζέρσεϊ. Οι εργάτριες χρησιμοποιούσαν την μπογιά Undark, η οποία περιείχε ράδιο-226. Επειδή το ράδιο ανήκει στην ίδια ομάδα του περιοδικού πίνακα με το ασβέστιο, ο οργανισμός το εκλαμβάνει ως ασβέστιο και το εναποθέτει απευθείας στον σκελετό.Αυτό οδήγησε σε μια φρικτή κατάσταση γνωστή ως «σιαγόνα του ραδίου», όπου το οστό της γνάθου κυριολεκτικά αποσυντίθετο. Η πρώτη επίσημη καταγραφή θανάτου ήταν της Mollie Maggia το 1922, η οποία έχασε ολόκληρη την κάτω γνάθο της πριν πεθάνει. Η νομική μάχη που ξεκίνησε το 1927 από την Grace Fryer και άλλες τέσσερις γυναίκες αποτέλεσε ορόσημο για τα δικαιώματα των εργαζομένων.Η υπόθεση αυτή οδήγησε στην ίδρυση της Διοίκησης Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας (OSHA) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ράδιο-226 έχει χρόνο ημιζωής 1.600 έτη, γεγονός που σημαίνει ότι τα οστά των θυμάτων θα παραμείνουν ραδιενεργά για χιλιάδες χρόνια. Ακόμη και σήμερα, οι μετρητές Geiger μπορούν να ανιχνεύσουν ακτινοβολία πάνω από τους τάφους τους στο Ιλινόις και το Νιου Τζέρσεϊ. Η θυσία τους άλλαξε για πάντα τον τρόπο που η επιστήμη αντιλαμβάνεται την εσωτερική έκθεση σε ραδιενεργά ισότοπα.