Το μαγνητικό πεδίο της Γης δημιουργείται από την κίνηση λιωμένου σιδήρου και νικελίου στον πυρήνα της.

Ο εξωτερικός πυρήνας της Γης είναι ένα στρώμα πάχους περίπου 2.260 χιλιομέτρων που αποτελείται κυρίως από σίδηρο και νικέλιο σε υγρή μορφή. Οι θερμοκρασίες εκεί κυμαίνονται από 4.500 έως 5.500 βαθμούς Κελσίου, πλησιάζοντας τη θερμότητα που επικρατεί στην επιφάνεια του Ήλιου. Η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού πυρήνα προκαλεί ρεύματα μεταφοράς, παρόμοια με την κίνηση του νερού που βράζει σε μια κατσαρόλα.Λόγω της περιστροφής της Γης, αυτά τα ρεύματα υγρού μετάλλου οργανώνονται σε σπειροειδείς στήλες ευθυγραμμισμένες με τον άξονα του πλανήτη, ένα φαινόμενο που ονομάζεται δύναμη Coriolis. Καθώς το αγώγιμο μέταλλο κινείται μέσα στο υπάρχον μαγνητικό πεδίο, δημιουργεί ηλεκτρικά ρεύματα, τα οποία με τη σειρά τους ενισχύουν και διατηρούν το μαγνητικό πεδίο. Αυτή η αυτοσυντηρούμενη διαδικασία είναι γνωστή στη γεωφυσική ως θεωρία του δυναμό.Σύμφωνα με μελέτες της NASA και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), το μαγνητικό πεδίο εκτείνεται χιλιάδες χιλιόμετρα στο διάστημα, σχηματίζοντας τη μαγνητόσφαιρα. Αυτή η δομή εκτρέπει τον ηλιακό άνεμο, μια ροή φορτισμένων σωματιδίων από τον Ήλιο που θα μπορούσε να «ξεγυμνώσει» την ατμόσφαιρα από το οξυγόνο και το άζωτο. Χωρίς το γεωδυναμό, η Γη θα είχε την τύχη του Άρη, ο οποίος έχασε το μεγαλύτερο μέρος της ατμόσφαιράς του όταν ο δικός του πυρήνας ψύχθηκε και το μαγνητικό του πεδίο κατέρρευσε πριν από δισεκατομμύρια χρόνια.