Οι πρώτες πυξίδες στον κόσμο σχεδιάστηκαν για να δείχνουν τον νότο και όχι τον βορρά.

Η πρώτη καταγεγραμμένη μορφή πυξίδας εμφανίστηκε στην Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας Χαν (206 π.Χ. – 220 μ.Χ.). Το όργανο αυτό ονομαζόταν «si nan» και αποτελούνταν από έναν μαγνητισμένο λίθο (μαγνητίτη) λαξευμένο σε σχήμα κουταλιού. Το κουτάλι τοποθετούνταν πάνω σε μια λεία χάλκινη πλάκα που αντιπροσώπευε τη γη και η λαβή του έδειχνε πάντα προς τον μαγνητικό νότο.Σε αντίθεση με τη σύγχρονη χρήση τους, οι πρώτες πυξίδες δεν προορίζονταν για ταξίδια. Οι αρχαίοι Κινέζοι τις χρησιμοποιούσαν στη γεωμαντεία και στο Φενγκ Σούι για να διασφαλίσουν ότι οι κατασκευές και οι τάφοι ήταν ευθυγραμμισμένοι με τις δυνάμεις της φύσης. Πίστευαν ότι η σωστή κατεύθυνση έφερνε αρμονία και τύχη στους ανθρώπους.Η μετάβαση της πυξίδας στη ναυσιπλοΐα έγινε πολύ αργότερα, κατά τη δυναστεία των Σονγκ (960–1279 μ.Χ.). Τότε οι Κινέζοι άρχισαν να χρησιμοποιούν μαγνητισμένες βελόνες που επέπλεαν στο νερό, μια τεχνολογία που περιγράφηκε λεπτομερώς από τον επιστήμονα Shen Kuo στο έργο του «Dream Pool Essays» το 1088 μ.Χ.Η γνώση αυτή ταξίδεψε μέσω του Δρόμου του Μεταξιού και έφτασε στην Ευρώπη και τον ισλαμικό κόσμο γύρω στον 12ο αιώνα. Μέχρι τότε, οι ναυτικοί βασίζονταν αποκλειστικά στα αστέρια και τον ήλιο, γεγονός που καθιστούσε τα ταξίδια αδύνατα κατά τη διάρκεια συννεφιασμένων ημερών ή νυχτών.