Οι Αζτέκοι χρησιμοποιούσαν το ποπ κορν ως κοσμήματα και θρησκευτικά στολίδια πολύ πριν γίνει σνακ του κινηματογράφου.

Η καλλιέργεια του καλαμποκιού (Zea mays everta) χρονολογείται τουλάχιστον 9.000 χρόνια πριν στο Μεξικό. Αρχαιολογικές ανασκαφές στο Σπήλαιο των Νυχτερίδων στο Νέο Μεξικό το 1948 αποκάλυψαν σπυριά ποπ κορν ηλικίας άνω των 4.000 ετών. Ο Ισπανός φραγκισκανός μοναχός Bernardino de Sahagún, στο μνημειώδες έργο του «Γενική Ιστορία των Πραγμάτων της Νέας Ισπανίας» (1545-1590), περιγράφει λεπτομερώς τη χρήση του ποπ κορν. Αναφέρει ότι οι Αζτέκοι το ονόμαζαν «momochitl» και το παρομοίαζαν με λευκά άνθη που ανθίζουν πάνω στη φωτιά. Στις τελετές προς τιμήν του Tlaloc, του θεού της βροχής, οι πιστοί έπλεκαν γιρλάντες από ποπ κορν για να διακοσμήσουν τους βωμούς. Το λευκό χρώμα του καλαμποκιού αντιπροσώπευε την καθαρότητα και τα σύννεφα που φέρνουν τη ζωογόνο βροχή. Η μετάβαση από ιερό σύμβολο σε παγκόσμιο σνακ ξεκίνησε το 1885, όταν ο Charles Cretors εφηύρε την πρώτη ατμοκίνητη μηχανή παραγωγής ποπ κορν στο Σικάγο. Η ευκολία μεταφοράς της μηχανής επέτρεψε την πώληση του σνακ σε δρόμους και πανηγύρια, οδηγώντας τελικά στην κυριαρχία του στις κινηματογραφικές αίθουσες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.