Οι περισσότερες τσίχλες σήμερα φτιάχνονται από συνθετικό καουτσούκ, το ίδιο υλικό που χρησιμοποιείται στις σαμπρέλες των ελαστικών.

Η ιστορία της τσίχλας άλλαξε ριζικά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η ζήτηση ξεπέρασε τη διαθεσιμότητα του φυσικού τσίκλε (chicle), μιας ρητίνης από το δέντρο Manilkara zapota. Για να καλυφθούν οι ανάγκες της αγοράς, οι χημικοί στράφηκαν σε συνθετικά πολυμερή, με κυριότερο το πολυϊσοβουτυλένιο (PIB).Το πολυϊσοβουτυλένιο είναι ένα ελαστομερές που ανακαλύφθηκε το 1931 από τους χημικούς Michael Otto και Martin Mueller-Cunradi στην εταιρεία BASF στη Γερμανία. Λόγω της μοριακής του δομής, είναι εξαιρετικά αδιαπέραστο από τα αέρια και πολύ ανθεκτικό, γεγονός που το καθιστά ιδανικό για την εσωτερική επένδυση των ελαστικών αυτοκινήτων και των μπαλών ποδοσφαίρου.Στη βιομηχανία τροφίμων, η χρήση του εγκρίνεται από διεθνείς οργανισμούς όπως ο FDA των ΗΠΑ, υπό την προϋπόθεση ότι πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές καθαρότητας. Η «βάση κόμμεος» αποτελεί περίπου το 20% έως 30% του βάρους μιας τσίχλας, ενώ το υπόλοιπο αποτελείται από γλυκαντικά και αρωματικές ύλες. Παρόλο που είναι ασφαλές για μάσημα, το συνθετικό αυτό υλικό δεν είναι βιοδιασπώμενο, γεγονός που προκαλεί περιβαλλοντικά προβλήματα στις σύγχρονες πόλεις.