Το ποπ κορν έσωσε τους κινηματογράφους από τη χρεοκοπία κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.

Η Μεγάλη Ύφεση που ξεκίνησε το 1929 έπληξε σοβαρά τη βιομηχανία του θεάματος, καθώς οι καταναλωτές περιόρισαν τα έξοδα για διασκέδαση. Το ποπ κορν όμως παρέμεινε δημοφιλές επειδή το καλαμπόκι ήταν φθηνό και η παραγωγή του δεν απαιτούσε ακριβό εξοπλισμό. Μέχρι το 1930, οι πωλητές με καρότσια έξω από τα σινεμά έβγαζαν περισσότερα χρήματα από τους ίδιους τους κινηματογράφους.Ο Glen W. Dickinson, ιδιοκτήτης μιας αλυσίδας κινηματογράφων στο Κάνσας, ήταν από τους πρώτους που εγκατέστησαν μηχανές ποπ κορν μέσα στις αίθουσες στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Παρατήρησε ότι οι πωλήσεις των σνακ μπορούσαν να καλύψουν τα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης όταν οι πωλήσεις εισιτηρίων μειώνονταν. Αυτή η στρατηγική αποδείχθηκε σωτήρια, καθώς οι κινηματογράφοι που αρνήθηκαν να πουλήσουν σνακ είδαν τα έσοδά τους να καταρρέουν και πολλοί τελικά έκλεισαν.Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία από το National Association of Concessionaires, το περιθώριο κέρδους του ποπ κορν έφτανε το 80% με 90%. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η έλλειψη ζάχαρης περιόρισε την παραγωγή γλυκών και αναψυκτικών, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την κυριαρχία του αλμυρού ποπ κορν. Σήμερα, η πώληση σνακ παραμένει η κύρια πηγή κέρδους για τις μεγάλες αλυσίδες κινηματογράφων παγκοσμίως.