Τα διαστημόπλοια χρησιμοποιούν τη βαρύτητα των πλανητών ως «κοσμική σφεντόνα» για να αναπτύξουν τεράστιες ταχύτητες.

Η βαρυτική υποβοήθηση, γνωστή και ως «gravity assist», βασίζεται στη διατήρηση της ορμής και της ενέργειας κατά τη διάρκεια μιας προσέγγισης. Όταν ένα διαστημόπλοιο πλησιάζει έναν πλανήτη, εισέρχεται στο βαρυτικό του πεδίο και επιταχύνεται λόγω της έλξης. Καθώς απομακρύνεται, η ταχύτητά του αυξάνεται σε σχέση με τον Ήλιο, αντλώντας ένα απειροελάχιστο μέρος της τροχιακής ενέργειας του πλανήτη.Η πρώτη επιτυχής εφαρμογή της μεθόδου έγινε το 1974 από το Mariner 10 της NASA, το οποίο χρησιμοποίησε την Αφροδίτη για να φτάσει στον Ερμή. Η πιο διάσημη χρήση της τεχνικής έγινε με τις αποστολές Voyager 1 και 2 που εκτοξεύτηκαν το 1977. Χρησιμοποιώντας τη βαρύτητα του Δία και του Κρόνου, τα σκάφη αυτά κατάφεραν να ταξιδέψουν πέρα από το ηλιακό μας σύστημα με ταχύτητες που ξεπερνούν τα 60.000 χιλιόμετρα την ώρα.Ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η αποστολή Parker Solar Probe, η οποία χρησιμοποιεί επτά διαδοχικές προσεγγίσεις στην Αφροδίτη για να διορθώσει την τροχιά της προς τον Ήλιο. Η εξοικονόμηση καυσίμων είναι τεράστια, καθώς η ενέργεια που προσφέρεται από έναν πλανήτη όπως ο Δίας μπορεί να ισοδυναμεί με την καύση τόνων προωθητικού υλικού. Χωρίς αυτή την τεχνική, θα χρειαζόμασταν πυραύλους με μέγεθος που η σημερινή τεχνολογία δεν μπορεί να υποστηρίξει.