Με την πάροδο του χρόνου, οι σύνδεσμοι του σώματος χάνουν το νερό τους και γίνονται εύθραυστοι σαν ξερά κλαδιά.

Η ελαστικότητα των συνδέσμων εξαρτάται από την εξωκυττάρια ουσία, η οποία αποτελείται κυρίως από κολλαγόνο, ελαστίνη και πρωτεογλυκάνες. Οι πρωτεογλυκάνες, όπως η γλυκοζαμίνη και η χονδροϊτίνη, έχουν την ιδιότητα να δεσμεύουν μόρια νερού, δημιουργώντας μια λιπαντική γέλη που επιτρέπει στις ίνες να γλιστρούν μεταξύ τους. Μελέτες δείχνουν ότι μετά την ηλικία των 30 ετών, η συγκέντρωση αυτών των μορίων μειώνεται σταδιακά.Η διαδικασία της γήρανσης ενισχύει τον σχηματισμό τελικών προϊόντων προχωρημένης γλυκοζυλίωσης (AGEs). Αυτά τα μόρια δημιουργούν «διασταυρούμενες συνδέσεις» (cross-linking) μεταξύ των ινών κολλαγόνου, καθιστώντας τες άκαμπτες και λιγότερο ανθεκτικές στις τάσεις. Σύμφωνα με έρευνες του Ινστιτούτου Buck για τη Γήρανση, αυτή η δομική αλλαγή είναι ο κύριος λόγος που οι ηλικιωμένοι χάνουν το 10% έως 15% της ευκαμψίας τους ανά δεκαετία.Επιπλέον, η αιμάτωση των συνδέσμων είναι περιορισμένη σε σύγκριση με τους μύες, γεγονός που καθιστά τη μεταφορά θρεπτικών συστατικών πιο αργή. Η κίνηση των αρθρώσεων λειτουργεί ως αντλία, αναγκάζοντας το αρθρικό υγρό να εισχωρήσει στους ιστούς. Χωρίς τακτική κίνηση, οι σύνδεσμοι αφυδατώνονται ταχύτερα, επιβεβαιώνοντας τη βιολογική αρχή ότι η ακινησία επιταχύνει τη φθορά των συνδετικών ιστών.