Η εκπαίδευση των ιπποτών ξεκινούσε από την ηλικία των επτά ετών.

Η διαδικασία της ιπποσύνης καθιερώθηκε πλήρως κατά τον 12ο αιώνα στην Ευρώπη και ακολουθούσε ένα αυστηρό ιεραρχικό σύστημα. Το πρώτο στάδιο του «σελίδα» (page) εστίαζε στην κοινωνική μόρφωση και την πειθαρχία υπό την επίβλεψη των κυριών του πύργου. Τα παιδιά διδάσκονταν ιππασία, κυνήγι με γεράκια και τη χρήση βασικών όπλων, ενώ παράλληλα μάθαιναν σκάκι για την ανάπτυξη στρατηγικής σκέψης.Στην ηλικία των 14 ετών, ο έφηβος γινόταν «ακόλουθος» (squire) και η εκπαίδευση γινόταν εξαιρετικά απαιτητική. Έπρεπε να μάθει να χειρίζεται το μακρύ δόρυ και το σπαθί, ενώ η σωματική του άσκηση περιλάμβανε τρέξιμο και πάλη φορώντας πλήρη εξάρτηση. Μια τυπική πανοπλία της εποχής ζύγιζε περίπου 20 με 25 κιλά και ο ακόλουθος έπρεπε να μπορεί να ιππεύει χωρίς βοήθεια παρά το βάρος αυτό.Η τελετή χρίσματος, γνωστή ως «dubbing», γινόταν συνήθως στα 21 έτη, σηματοδοτώντας την ενηλικίωση και την ένταξη στην πολεμική ελίτ. Ιστορικές πηγές, όπως τα κείμενα του Ramon Llull στο έργο του «Βιβλίο του Τάγματος της Ιπποσύνης» (1275), περιγράφουν την πνευματική και ηθική προετοιμασία που απαιτούνταν. Η ιπποσύνη δεν ήταν απλώς ένας στρατιωτικός βαθμός, αλλά ένας κοινωνικός κώδικας τιμής που απαιτούσε τεράστια οικονομική και χρονική επένδυση από την οικογένεια του υποψηφίου.