Τον 19ο αιώνα, ορισμένα οδοντικά σφραγίσματα προκαλούσαν την έκρηξη των δοντιών λόγω χημικών αντιδράσεων.

Η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση οδοντικής έκρηξης αναφέρθηκε από τον Δρ. W.H. Atkinson το 1817 στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. Ο ασθενής ήταν ένας κληρικός ονόματι Reverend Josiah Quinby, του οποίου το δόντι εξεράγη με τόσο δυνατό κρότο που η οικογένειά του πίστεψε ότι κάποιος πυροβόλησε έξω από το σπίτι. Παρόμοια περιστατικά καταγράφηκαν στο ιατρικό περιοδικό 'Dental Cosmos' κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, περιγράφοντας ασθενείς που ένιωθαν αφόρητο πόνο πριν από την ξαφνική εκτόνωση της πίεσης.Το φαινόμενο εξηγείται μέσω της ηλεκτροχημείας και της δημιουργίας γαλβανικού στοιχείου μεταξύ των διαφορετικών μετάλλων του σφραγίσματος. Η παρουσία σάλιου λειτουργούσε ως ηλεκτρολύτης, επιτρέποντας τη ροή ηλεκτρονίων και την έναρξη της διαδικασίας της ηλεκτρόλυσης. Αυτή η χημική αντίδραση παρήγαγε αέριο υδρογόνο το οποίο παγιδευόταν μέσα στην κοιλότητα του δοντιού, κάτω από το σφράγισμα.Καθώς η συγκέντρωση του υδρογόνου αυξανόταν, η εσωτερική πίεση έφτανε σε κρίσιμα επίπεδα που η δομή του δοντιού δεν μπορούσε πλέον να αντέξει. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η έκρηξη μπορεί να πυροδοτήθηκε από κάποιον σπινθήρα ή απλώς από τη μηχανική αστοχία του εξασθενημένου δοντιού. Η σύγχρονη οδοντιατρική χρησιμοποιεί πλέον βιοσυμβατά υλικά και σύνθετες ρητίνες, εξαλείφοντας πλήρως την πιθανότητα τέτοιων επικίνδυνων χημικών αντιδράσεων στο στόμα των ασθενών.