Κοντά στο απόλυτο μηδέν, το ήλιο γίνεται υπερρευστό και μπορεί να σκαρφαλώνει στα τοιχώματα των δοχείων.

Το φαινόμενο της υπερρευστότητας ανακαλύφθηκε το 1937 από τους Pyotr Kapitsa, John F. Allen και Don Misener. Συμβαίνει στο ισότοπο ήλιο-4 όταν ψυχθεί κάτω από το «σημείο λάμδα» των 2,17 Κέλβιν. Σε αυτή την κατάσταση, ένα μέρος των ατόμων καταλαμβάνει τη χαμηλότερη δυνατή ενεργειακή στάθμη, δημιουργώντας ένα συμπύκνωμα Bose-Einstein.Το υπερρευστό ήλιο έχει μηδενική εσωτερική τριβή, δηλαδή μηδενικό ιξώδες. Αυτό σημαίνει ότι αν τεθεί σε κίνηση μέσα σε έναν κλειστό δακτύλιο, θα συνεχίσει να περιστρέφεται για πάντα χωρίς να χάσει ενέργεια. Λόγω της έλλειψης τριβής, το υγρό σχηματίζει ένα λεπτό στρώμα πάχους μόλις μερικών εκατοντάδων ατόμων, γνωστό ως «φιλμ Rollin», το οποίο εξαπλώνεται σε όλες τις επιφάνειες που αγγίζει.Αυτό το φιλμ επιτρέπει στο ήλιο να «σκαρφαλώνει» στα τοιχώματα ενός δοχείου και να διαφεύγει από το χείλος του, αναζητώντας χαμηλότερο επίπεδο δυναμικής ενέργειας. Το φαινόμενο αποτελεί μια σπάνια περίπτωση όπου οι νόμοι της κβαντομηχανικής γίνονται ορατοί με γυμνό μάτι σε μακροσκοπικό επίπεδο. Η μελέτη της υπερρευστότητας έχει χαρίσει αρκετά βραβεία Νόμπελ Φυσικής, συμπεριλαμβανομένου αυτού του Kapitsa το 1978.