Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα είναι μια «ματιά» στο μέλλον του Ήλιου μας σε 5 δισεκατομμύρια χρόνια.

Το Δακτυλιοειδές Νεφέλωμα, γνωστό και ως Messier 57 (M57), ανακαλύφθηκε το 1779 από τον Γάλλο αστρονόμο Antoine Darquier de Pellepoix. Βρίσκεται στον αστερισμό της Λύρας, σε απόσταση περίπου 2.300 ετών φωτός από τη Γη. Αποτελεί το πρότυπο ενός πλανητικού νεφελώματος, ενός όρου που εισήγαγε ο William Herschel λόγω της ομοιότητάς τους με πλανήτες στα τηλεσκόπια της εποχής.Η διαδικασία σχηματισμού του ξεκίνησε όταν το μητρικό άστρο εξάντλησε το υδρογόνο στον πυρήνα του και πέρασε στη φάση του κόκκινου γίγαντα. Καθώς το άστρο αποσταθεροποιήθηκε, απέβαλε τα εξωτερικά του στρώματα, αφήνοντας πίσω έναν εξαιρετικά θερμό λευκό νάνο με μέγεθος παρόμοιο με της Γης. Η υπεριώδης ακτινοβολία αυτού του πυρήνα ιονίζει τα εκτινασσόμενα αέρια, κάνοντάς τα να λάμπουν με τα χαρακτηριστικά τους χρώματα.Σύμφωνα με μελέτες της NASA και δεδομένα από το τηλεσκόπιο James Webb το 2023, η δομή του νεφελώματος είναι πιο περίπλοκη από έναν απλό δακτύλιο. Περιλαμβάνει περίπου 20.000 πυκνούς σβώλους πλούσιους σε μοριακό υδρογόνο. Αυτό το φαινόμενο αποτελεί το ακριβές σενάριο για το τέλος του Ήλιου μας, ο οποίος αναμένεται να ακολουθήσει την ίδια πορεία σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια, καταλήγοντας και αυτός ως ένας λευκός νάνος περιτριγυρισμένος από ένα διαστελλόμενο κέλυφος αερίων.