Το σφύριγμα στο θέατρο θεωρείται κακή τύχη επειδή κάποτε αποτελούσε το σύνθημα για την κίνηση των βαριών σκηνικών.

Η παράδοση αυτή ξεκίνησε από το γεγονός ότι οι πρώτοι τεχνικοί σκηνής στα θέατρα του 17ου και 18ου αιώνα ήταν άνεργοι ναυτικοί. Οι ναυτικοί ήταν οι μόνοι που γνώριζαν πώς να χειρίζονται τα περίπλοκα συστήματα από σχοινιά, τροχαλίες και αντίβαρα που απαιτούσαν οι παραστάσεις της εποχής. Στα πλοία χρησιμοποιούσαν συγκεκριμένα σφυρίγματα για να επικοινωνούν μέσα στη φασαρία της θάλασσας και μετέφεραν αυτή τη μέθοδο και στη σκηνή.Ένα λάθος σφύριγμα από έναν ηθοποιό ή έναν επισκέπτη μπορούσε να μπερδέψει τους τεχνικούς που βρίσκονταν ψηλά στις γέφυρες πάνω από τη σκηνή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να λύσουν κατά λάθος τα σχοινιά και να πέσουν βαριά σκηνικά ή σάκοι με άμμο στο κεφάλι κάποιου ανυποψίαστου ατόμου. Το φαινόμενο αυτό ήταν ιδιαίτερα συχνό πριν την εισαγωγή των ηλεκτροκίνητων συστημάτων και των ενδοεπικοινωνιών.Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι η πρόληψη αυτή ρίζωσε βαθιά στην θεατρική κουλτούρα για λόγους καθαρής ασφάλειας στον εργασιακό χώρο. Ακόμη και σήμερα που η τεχνολογία έχει αλλάξει, το σφύριγμα παραμένει ταμπού στα περισσότερα θέατρα παγκοσμίως ως ένδειξη σεβασμού στην παράδοση. Οι ηθοποιοί πιστεύουν ότι αν κάποιος σφυρίξει πρέπει να βγει έξω, να γυρίσει τρεις φορές γύρω από τον εαυτό του και να ζητήσει άδεια για να ξαναμπεί.