Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μουχλιασμένο ψωμί για τη θεραπεία μολυσμένων πληγών χιλιάδες χρόνια πριν από την ανακάλυψη των αντιβιοτικών.

Η χρήση μουχλιασμένου ψωμιού στην αρχαία Αίγυπτο τεκμηριώνεται σε ιστορικά ιατρικά κείμενα, όπως ο Πάπυρος Ebers που χρονολογείται γύρω στο 1550 π.Χ. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι η φύση παρείχε φάρμακα για κάθε ασθένεια και η εμπειρική τους παρατήρηση τους οδήγησε σε μια πρώιμη μορφή αντιβιοτικής θεραπείας.Ορισμένοι μύκητες που αναπτύσσονται στο ψωμί ανήκουν στο γένος Penicillium. Αυτοί οι μύκητες παράγουν πενικιλίνη ως δευτερογενή μεταβολίτη για να εξοντώσουν ανταγωνιστικά βακτήρια στο περιβάλλον τους. Όταν το μουχλιασμένο ψωμί εφαρμοζόταν απευθείας σε μια πληγή, οι ουσίες αυτές εμπόδιζαν τον πολλαπλασιασμό των παθογόνων μικροοργανισμών.Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαίωσε αυτή την πρακτική μόλις το 1928, όταν ο Alexander Fleming ανακάλυψε επίσημα την πενικιλίνη στο νοσοκομείο St. Mary του Λονδίνου. Είναι εντυπωσιακό ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί, συμπεριλαμβανομένων των Κινέζων και των Ελλήνων, χρησιμοποιούσαν παρόμοιες μεθόδους με μούχλα και βότανα για αιώνες.Η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου στην αρχαιότητα ήταν κρίσιμη, καθώς οι λοιμώξεις αποτελούσαν την κύρια αιτία θανάτου μετά από τραυματισμούς. Αν και οι Αιγύπτιοι δεν κατανοούσαν τη μικροβιακή θεωρία, η ικανότητά τους να απομονώνουν αποτελεσματικές φυσικές θεραπείες δείχνει το υψηλό επίπεδο της ιατρικής τους γνώσης.