Οι ελέφαντες επικοινωνούν με υπόηχους που είναι αόρατοι στο ανθρώπινο αυτί.

Η επικοινωνία μέσω υποήχων στους ελέφαντες ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1980 από τη βιολόγο Katy Payne στο ζωολογικό κήπο του Όρεγκον. Οι ήχοι αυτοί εκπέμπονται σε συχνότητες κάτω από τα 20 Hertz, το οποίο είναι το κατώτατο όριο της ανθρώπινης ακοής. Λόγω του μεγάλου μήκους κύματος, οι υπόηχοι δεν απορροφώνται εύκολα από τη βλάστηση ή τον αέρα, επιτρέποντας τη μετάδοση μηνυμάτων σε αποστάσεις έως και 10 χιλιομέτρων.Μελέτες από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ δείχνουν ότι οι ελέφαντες χρησιμοποιούν το μέτωπό τους ως αντηχείο για να παράγουν αυτούς τους ήχους. Επιπλέον, διαθέτουν εξειδικευμένους αισθητήρες στα πέλματά τους, γνωστούς ως σωμάτια του Pacini, που ανιχνεύουν τις σεισμικές δονήσεις που προκαλούνται από τους υπόηχους άλλων ελεφάντων. Αυτό το σύστημα λειτουργεί ως ένα βιολογικό τηλέφωνο μεγάλων αποστάσεων.Η έρευνα στο Εθνικό Πάρκο Amboseli της Κένυας κατέγραψε πάνω από 70 διαφορετικούς τύπους υποηχητικών καλεσμάτων. Αυτά χρησιμοποιούνται για την εύρεση συντρόφων, την προειδοποίηση για κινδύνους και τον συντονισμό της κίνησης του κοπαδιού. Η ικανότητα αυτή είναι κρίσιμη για την επιβίωσή τους σε χαοτικά περιβάλλοντα όπου η οπτική επαφή είναι αδύνατη.