Ορισμένοι καρχαρίες πρέπει να κολυμπούν ασταμάτητα για να αναπνέουν, ενώ άλλοι μπορούν να μένουν ακίνητοι στον βυθό.

Η αναπνοή των καρχαριών βασίζεται σε δύο κύριους μηχανισμούς: τη στοματική άντληση και τον εξαναγκασμένο αερισμό (ram ventilation). Οι αρχαίοι καρχαρίες χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά τη στοματική άντληση, χρησιμοποιώντας τους στοματικούς μυς για να ωθήσουν το νερό στα βράγχια τους. Αυτό επιτρέπει σε είδη όπως ο καρχαρίας-τίγρης ή ο καρχαρίας-νοσοκόμος να ξεκουράζονται ακίνητοι στην άμμο για μεγάλα διαστήματα.Ωστόσο, καθώς ορισμένα είδη εξελίχθηκαν σε ταχύτερους θηρευτές, υιοθέτησαν τον εξαναγκασμένο αερισμό. Σε αυτή τη διαδικασία, η ταχύτητα της κολύμβησης είναι αυτή που σπρώχνει το νερό μέσα στο στόμα και έξω από τις βραγχιακές σχισμές. Είδη όπως ο Μεγάλος Λευκός (Carcharodon carcharias) και ο καρχαρίας Μάκο έχουν χάσει την ικανότητα της στοματικής άντλησης και αν σταματήσουν να κινούνται, θα πεθάνουν από έλλειψη οξυγόνου.Μελέτες από το Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps δείχνουν ότι αυτοί οι καρχαρίες δεν κοιμούνται ποτέ πλήρως με τον τρόπο που το κάνουν οι άνθρωποι. Αντίθετα, η κίνησή τους ελέγχεται από τον νωτιαίο μυελό και όχι από τον εγκέφαλο, επιτρέποντας σε τμήματα του εγκεφάλου να απενεργοποιούνται για ξεκούραση. Αυτή η βιολογική προσαρμογή είναι απαραίτητη για την επιβίωσή τους στους ανοιχτούς ωκεανούς, όπου η στάση θα σήμαινε άμεσο θάνατο.